Είμαστε κι εμείς, που κάποτε ξεφυλλίζαμε λεξικά για να καταλάβουμε τη σημασία μιας λέξης, εμείς που πηγαίναμε στο βίντεοκλαμπ για να νοικιάσουμε μερικές βιντεοκασέτες και να περάσουμε το Σαββατοκύριακο (τις οποίες και βλέπαμε μέχρι τέλους, γιατί «κρίμα είναι να την πληρώσουμε και να μην την δούμε όλη»), εμείς που κουβαλούσαμε ένα σωρό πράγματα μέσα στην τσάντα μας, αντί για ένα κινητό μέσα στην τσέπη μας.

Πράγματα που είναι άγνωστα σ’ όσους ενηλικιώνονται τώρα ή σε όσους είναι ακόμη μικρότεροι. Πράγματα που δεν θα καταλάβουν ποτέ και θα τους φανούμε πρωτόγονοι αν τα μοιραστούμε μαζί τους. Πράγματα που η νέα χιλιετία τα εξαφάνισε διαπαντός.

Τα πιο παλιά χρόνια, τα παιδιά έπαιζαν με μπίλιες, έκοβαν φωτογραφίες απ’ τα περιοδικά κι έκαναν τα δικά τους κολάζ, έφτιαχναν χειροποίητες ποδοσφαιρικές μπάλες… Ε, εμείς είχαμε πιο περίπλοκα «τελετουργικά» και πιο «χοντροκομμένες» συνήθειες. Όσοι γεννήθηκαν πριν το 2000, θα νοσταλγήσουν. Κι όσοι γεννήθηκαν μετά, θα μπερδευτούν. Δείτε και θα καταλάβετε…

1. Το απόλυτο άγχος, ο απόλυτος φόβος, η τρομερή αγωνία μπροστά στην όψη ενός καρασκρατσαρισμένου cd.

Το αγαπημένο μας δισκάκι, με την τόσο ευαίσθητη πίσω όψη, ενδέχεται να μην λειτουργεί σωστά και να κολλάει ακριβώς πάνω στα αγαπημένα μας κομμάτια. Καταστροφή! Δοκιμάζαμε όλα τα τρικ που είχαμε ακούσει, π.χ. σκούπισμα από μέσα προς τα έξω ή ακόμη και επάλειψη με οδοντόκρεμα (!) κι αν τίποτα δεν έπιανε, γινόμασταν ράκος. Αγοράζαμε θήκες (σαν βαλιτσάκια και βαλίτσες…) για να τα βάζουμε μέσα και να τα προστατεύουμε, αλλά ποτέ δεν αρκούσε η χωρητικότητά τους. Πολλά προβλήματα, που λύθηκαν μόλις ήρθε το youtube και το mp3 player κι ένα σωρό προσευχές («αχ Θεούλη μου κάνε να δουλεύει») που σώπασαν. Ουφ…

2. Οι πολύ φουσκωμένες τσέπες μας…

Κι όχι από λεφτά. Αλλά από τα discman. Αυτές τις τεράστιες -για τα σημερινά δεδομένα- μηχανές αναπαραγωγής ήχου! Έπρεπε να γέρνουμε απ’ τη μια μεριά όταν πηγαίναμε για τρέξιμο, όταν μπαίναμε στο λεωφορείο, όταν περπατάμε όλο στυλ (τάχα μου) στην παραλία το καλοκαίρι. Χάλια. Λίγο καιρό αργότερα, η κατάσταση δεν είχε αλλάξει πολύ, καθώς κουβαλούσαμε απ’ τη μία τσέπη το κινητό κι απ’ την άλλη τσέπη το mp3 player μας. Επιμερισμός του φουσκώματος, δηλαδή.

3. Οι «ιεροτελεστίες» της κασέτας

Κολλούσε η βιντεοκασέτα (VHS)  ή την «μασούσε» το βίντεο; Συνέβαινε το ίδιο με την κασέτα του Walkman μας; Παίρναμε βαθιές εισπνοές και ξεκινούσαμε τις εγχειρίσεις. Ένα μολύβι ήταν θαυμάσιο εργαλείο για να σώσουμε την κασέτα μας. Το βάζαμε στις τρύπες και αρχίζαμε να γυρνάμε την ταινία για να μπει στη θέση της. Την βιντεοκασέτα, όταν καταφέρναμε να την βγάλουμε απ’ την υποδοχή της συσκευής χωρίς να κοπεί η ταινία της, την ανοίγαμε ολόκληρη για να τοποθετήσουμε σωστά το περιεχόμενό της. Ναι, ήταν μια διαδικασία …της υπομονής. Αλλά, ξέρεις κάτι; Μετά νιώθαμε πιο περήφανοι κι απ’ τον Κύρο τον Γρανάζη. Μάγκες.

4. Ο κόπος που βάζαμε για την …τέχνη.

Οι ταινίες δεν ήταν για εμάς απλώς ένα κλικ στην οθόνη του κινητού μας. Είχαν κόπο. Χρειάζονταν δημόσιες σχέσεις. Στρατηγικά πλάνα. Πρώτα πρώτα έπρεπε να είμαστε «καλά παιδιά» για να μην συμβεί καμιά στραβή και μας πάρει ο μπαμπάς την κάρτα του βιντεοκλάμπ. Γιατί αν την έπαιρνε, δεν θα μπορούσαμε ούτε καν στα κρυφά να πάμε να νοικιάσουμε ταινία! Επίσης, έπρεπε να είμαστε «καλά παιδιά» για να κερδίσουμε το χρόνο μας μπροστά στην τηλεόραση και το βίντεο, χωρίς να μας απειλεί κανείς. Παράλληλα, καλό θα ήταν να υποδεχτούμε φίλους για να δούμε μαζί την προβολή, έτσι ώστε να κερδίσουμε κι εμείς κάποιες πρoβολές στο δικό τους σπίτι. Να σημειωθεί, πως μέσα σ’ όλα, έπρεπε να το «νοίκιασε-δες-επέστρεψε» την κασέτα στο βίντεοκλαμπ απαιτούσε συγκέντρωση και οργάνωση, αλλιώς χρεωνόμασταν τόκους και «μπαίναμε μέσα» οικονομικά. (Κουράστηκα και μόνο που τα έγραψα όλα αυτά.)

5. Τα στρατηγικά τηλεφωνικά μας σχέδια.

Δεν θα αναφερθώ καν σε «παιδικές συσκευές» κινητής τηλεφωνίας, που έπρεπε να πατάς συγκεκριμένο συνδυασμό από πλήκτρα για να στείλεις ένα μήνυμα στη μαμά, άλλο συνδυασμό για τον μπαμπά, άλλο για την γιαγιά κ.ο.κ. Πιο εύκολη ήταν η προπαίδεια στο σχολείο, παρά αυτό. Θα αναφερθώ στα πολύ συγκεκριμένα μηνύματα που σου δίνονταν και στο πολύ συγκεκριμένο χρόνο ομιλίας, που αν ξεπερνούσες, χρεωνόσουν υπερβολικά. Και τότε δεν υπήρχαν άλλες μέθοδοι επικοινωνίας. Ό,τι είχες να πεις, μέσω των μηνυμάτων θα το έλεγες. Συγκεκριμένοι χαρακτήρες σε κάθε κείμενο + περιορισμένος αριθμός μηνυμάτων = λόγια που έμεναν μισά κι έτσι έπρεπε να τα συμπληρώσουμε από κοντά (Ουαου.)…  Άσε τις αναπάντητες. Αν σου κάνω μονή αναπάντητη σημαίνει αυτό, αν σου κάνω διπλή σημαίνει εκείνο, αν σου κάνω τριπλή σημαίνει το δείνα. Ξανά ουφ.

6. Η μπαταρία. Η ΜΠΑΤΑΡΙΑ. Η Μ Π Α Τ Α Ρ Ι Α!

Βασικά: ο ορισμός της μπαταρίας! Γιατί τι να την κάνεις την μπαταρία όταν σου τελειώνει τόσο γρήγορα;;; Η μπαταρία των πρώτων ΝΟΚΙΑ ήταν ΜΠΑΤΑΡΙΑ. Που πάει να πει ότι το φόρτιζες (που και που…) και σε 12 ώρες είχε κατέβει από το 100% στο 99%. Και το χρησιμοποιούσες!!!!! Συνέχεια!!! Αν έχετε κάποιο θαμμένο μέσα σε κούτα, ανοίξτε το και ουρλιάξτε με το 50% ποσοστό του.

7. Το φύσημα ήταν λύση.

Φυσούσαμε με έναν τρόπο το σκονισμένο cd μας. Φυσούσαμε με άλλον τρόπο την υποδοχή του βίντεο. Φυσούσαμε με άλλο στυλ την υποδοχή της κασετούλας στο Gameboy, του Νintendo, του Sega. Γενικώς, ρε παιδί μου, είχαμε ποικιλίες φυσήματος που αργά ή γρήγορα έπιαναν.

8. Χαρτάκια που αλλάζουν χέρια…

…Μέσα σε τάξεις. Την ώρα που ο δάσκαλος γυρνούσε την πλάτη. Την ώρα που κανείς δεν κοιτούσε. Την ώρα που έσπαγε η καρδιά μας. Ραβασάκια. Κάτι που δεν θα ξανασυμβεί σε τάξη, εκτός αν πετύχουμε τίποτα …παλιακά παιδάκια που τα ξαναφέρουν στη μόδα. Κάναμε εξομολογήσεις μέσα απ’ αυτά, πιο πυκνές νοηματικά και πιο άμεσες, συγκριτικά μ’ ένα μήνυμα στο messenger που σου δίνει την ευκαιρία να επανέλθεις ξανά και ξανά προκειμένου να συμπληρώσεις τη σκέψη σου και τα ζητούμενά σου. Εκεί είχαμε μόνο ένα μικρό χαρτάκι και μόνο μία ευκαιρία να εκδηλωθούμε. Και μόνο για μια στιγμή θα ακουμπούσαν τα χέρια μας για να παραδώσουμε αυτόν τον μικρό θησαυρό. Κι είχε σημασία αυτό το άγγιγμα….

9. Μοντέρνες καντάδες.

Τότε νομίζαμε ότι είμαστε πααααάρα πολύ μπροστά…. Πααααάρα πολύ μοντέρνοι. Σκεφτόμασταν κάτι οργανοπαίχτες που βλέπαμε σε παλιές ελληνικές ταινίες και κάτι γλυκανάλατα τραγουδάκια και λέγαμε ότι εμείς είμαστε πολύ σούπερ. Κασετόφωνα που παίζουν το αγαπημένο μας τραγούδι, ποπ, ροκ, πανκ, έντεχνο, ό,τι θες, κάτω από ένα παράθυρο… Και κάποιος έπρεπε να βγει, κάποιος έπρεπε κάτι να καταλάβει… Και τώρα, βέβαια, πάλι, κάποιος, κάτι πρέπει να καταλάβει όταν λαμβάνει ένα μουσικό link απ’ το youtube στο messenger. Τουλάχιστον, αυτό το παιχνίδι της …ερμηνείας, δεν τέλειωσε ακόμη.

10. Ξεσκισμένοι χάρτες.

Τώρα, η μόδα της διακόσμησης έχει καδράρει τους χάρτες και τους έκανε ντεκόρ στο σπίτι μας. Κάποτε, αυτά τα ξεσκισμένα χαρτιά (ή ακόμη και οι μικροί τόμοι που είχαν οι ταξιτζήδες) ήταν η πυξίδα μας μέσα στην πόλη! Δεν είχες ιδέα πώς να πας σε ένα πάρτυ ή σε ένα ραντεβού αν δεν έψαχνες για ΩΡΑ τη διαδρομή μέσα σ’ αυτό το χάος. Άσε που μια μικρή φθορά σε έναν χάρτη ή μια σκισμένη σελίδα στον οδηγό, μπορούσαν να σου στερήσουν ένα κάρο χαρές! GPS, αγάπη μου!