Γράφει η Νάνσυ Καραλή

Θυμάμαι στο αμάξι στις οικογενειακές εκδρομές να ακούμε -μεταξύ άλλων- και Διάφανα Κρίνα και να ρωτάω με παιδική φωνή Ποιος τραγουδάει; και να μου απαντάνε ο Θάνος!

Θυμάμαι λίγα χρόνια αργότερα, κάπου το 2015, να μου λένε φίλοι μεγαλύτερης ηλικίας ότι ένας πολύ αγαπητός τους καλλιτέχνης δεν είναι δυστυχώς καλά. Μου είπαν ύστερα να ακούσω τη μουσική του για να καταλάβω πόσο σπουδαίος είναι, αν και είμαι μικρή και ίσως δεν καταλάβω. Μου έβαλαν να ακούσω το Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός. Κατάλαβα. Ήταν ο Θάνος... 

Θυμάμαι τη συναυλία που ακολούθησε στο Γκάζι. Τους θυμάμαι γύρω μου συγκινημένους. Θυμάμαι να ακούω Διάφανα Κρίνα, να ακούμε τον Θάνο στα πρώτα μας αράγματα. Σχεδόν καταλαβαίναμε. Θυμάμαι πριν τρία χρόνια να μου λένε με θλίψη ότι νικήθηκε από τον καρκίνο ένας αγαπημένος άνθρωπος στο χώρο της μουσικής. Δεν μίλησα. Κατάλαβα. Ήταν ο Θάνος. Πολλούς αγαπημένους δεν πρόλαβα να γνωρίσω. Άλλους μετά βίας τους πρόλαβα. Αλλά στην τέχνη ίσως και να ισχύει η αθανασία. Πολλές γενιές ακόμα θα μεγαλώσουν με τον Θάνο. 


Το θέμα είναι να μη χάσουμε το ρομαντισμό μας, την αθωότητά μας.
Να μη σκληρύνουμε, να μη συνηθίσουμε τις εικόνες της καθημερινής βίας που βλέπουμε.
Δε λέω να είμαστε απαθείς.
Έχει παρεξηγηθεί τελευταία η έννοια του ρομαντισμού.
Αρκετοί το συνδέουν με μια σάχλα.
Όχι, μερικοί είμαστε ευαίσθητοι και το διαφυλάσσουμε αυτό, το κρατάμε.
Γιατί από εκεί γεννιούνται όλα.
Και όχι μόνο η μουσική.

Θάνος Ανεστόπουλος