Είναι η εποχή που τα στολίζουμε και είναι ο καιρός να μάθουμε από πού κρατάει η σκούφια τους!

Υπογράφει η Κάπα. Κάπα.

Ιδού, λοιπόν: από τους Αρχαίους Αιγυπτίους και τους Ρωμαίους! Και οι δύο, όταν είδαν πως το φύλλωμά του έλατου παρέμενε πράσινο και φωτεινό όλο το χρόνο, σκέφτηκαν πως τα αειθαλή του κλαδιά θα ήταν πολύ ωραίο να βρίσκονται πιο κοντά στους ανθρώπους, για να τους δίνουν μια αίσθηση ζεστασιάς και ελπίδας, καθ’ όλη τη διάρκεια του χειμώνα. Αυτά τα δέντρα θα είναι η ευχάριστη υπενθύμιση πως τα λουλούδια θα ανθίσουν και πάλι και πως οι κάμποι θα πρασινίσουν, μόλις έρθει η Άνοιξη. Οι αρχαίοι Κινέζοι, Εβραίοι και Αιγύπτιοι έβλεπαν αυτά τα δέντρα ως σύμβολα της αιώνιας ζωής.

Για τους αρχαίους λαούς, και ειδικά για τους Αιγυπτίους, αυτά τα δέντρα που αντέχουν στο χρόνο, ήταν ιερά κι είχαν την ικανότητα να απομακρύνουν τα κακά πνεύματα και τις αρρώστιες, εξού και η ευρωπαϊκή παράδοση να κρεμάμε τα κλαδάκια τους στις πόρτες μας, για να μην «εισβάλει» το κακό στο σπίτι.

Οι Γερμανοί του Μεσαίωνα, πάντως, είναι αυτοί που κρατούν τα σκήπτρα της έναρξης του στολισμού τους, ως ετήσια χριστουγεννιάτικη παράδοση. Κρεμούσαν σ’ αυτά γκοφρέτες, κεριά και κόκκινα μήλα, θέλοντας να συμβολίσουν, έτσι, τον Κήπο της Εδέμ με τα παραδεισένια φυτά του.

Από 'κει και πέρα η ιστορία τους έχεις ως εξής…

1444: Η στιγμή που καταγράφεται το πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Λονδίνο, κάπου στο Leadenhall. Ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός, καθώς πριν τον 19ο αιώνα δεν διαφαίνεται κάποια τέτοια τάση στη Βρετανία.

1500s: Η φήμη θέλει τον προτεστάντη μεταρρυθμιστή Μάρτιν Λούθερ να βλέπει σε κάποιο δρόμο μερικά κεράκια αναμμένα πάνω σε ένα δέντρο και, επιστρέφοντας σπίτι, να προσπαθεί να επαναλάβει την εικόνα των «αστραφτερών αστεριών μέσα στις φυλλωσιές» για να το δει η οικογένειά του. Κι έτσι αρχίζει η «μόδα» με τα λαμπιόνια.

1771: Αν και οι Γερμανοί ήδη ασχολούνται με χριστουγεννιάτικα δεντράκια, ο Γκαίτε καταγράφει, τώρα, στο βιβλίο του «Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου», την εικόνα τους με αφορμή μια επίσκεψή του στο Στρασβούργο.

1820s: Το διακοσμημένο αειθαλές φυτό καταγράφεται στην Αμερική από τους Γερμανούς αποίκους της Πενσυλβάνια, που έφεραν την παράδοση απ' την Ευρώπη.


1846: Στην εφημερίδα London News βλέπουμε ένα εικονογραφημένο ενσταντανέ από την βασίλισσα Βικτώρια, τον γερμανό σύζυγό της πρίγκιπα Αλβέρτο, με τα παιδιά τους, γύρω από ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, διακοσμημένο με παιχνίδια, καραμέλες, ποπ κορν και κέικ. Με αυτή την αφορμή κι εξαιτίας της δημοφιλίας της βασίλισσας, η τάση απογειώνεται σε Βρετανία και Ανατολική Αμερική.

1882: Ο Edward H. Johnson, αντιπρόεδρος της εταιρείας Electric Light του Edison, διακοσμεί ένα δέντρο με 80 κόκκινα, λευκά και μπλε λαμπάκια και κερδίζει τον τίτλο του «πατέρα του ηλεκτρικού χριστουγεννιάτικου δέντρου».

1895: Ο πρόεδρος των Η.Π.Α. εισάγει το πρώτο ηλεκτροφώτιστο δέντρο στον Λευκό Οίκο.

1903: Η General Electric αρχίζει να πουλά ένα χριστουγεννιάτικο κιτ φωτισμού, για να τολμήσουν οι αμερικανοί να βάλουν ηλεκτρισμό στα δέντρα τους, εύκολα και χωρίς φόβο.

1917: Ο Albert Sadacca, είναι, πιθανότατα, ο πρώτος που έφτιαξε τα λαμπιόνια των χριστουγεννιάτικων δέντρων, έτσι όπως τα ξέρουμε σήμερα. Αυτός ο νεοϋορκέζος έφηβος είχε ακούσει για ένα δέντρο με κεριά που έγινε …παρανάλωμα κι έτσι σκέφτηκε μια καινοτομία που σταδιακά των οδήγησε στο να φτιάξει την επιχείρηση NOMA Electric Company, τον μεγαλύτερο, δηλαδή, κατασκευαστή φώτων Χριστουγέννων στον κόσμο, εδώ και πολλά χρόνια.

1931: Το πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο στήνεται στο Rockefeller Center, το αγαπημένο σημείο των εορτών για τους νεοϋορκέζους, ενώ το 1933, φωτίζεται κιόλας και γίνεται η ετήσια παράδοση της πόλης.

Στις μέρες μας, το έθιμο συνεχίζεται και αφού ...εφευρέθηκε το πλαστικό, έχει γίνει σαφές πια, πως η χαρά των γιορτών δεν σημαίνει και καταστροφή της φύσης. Προτιμήστε ψεύτικα δέντρα κι αφήστε τα αληθινά στην ησυχία των δασών τους.

Καλό στόλισμα!