Είναι ένα συνηθισμένο βράδυ της εβδομάδας και αισθάνεσαι κάπως ανήσυχος. Ανταλλάζεις μηνύματα με φίλους, ίσως έχεις την οθόνη ανοιχτή στο Netflix κι ίσως το δάχτυλό σου κάνει scroll down σε Instagram και Facebook. Η προσοχή σου είναι μοιρασμένη σε πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις, αλλά μια μακρινή φωνούλα απ’ το πίσω μέρος του εγκεφάλου σου σε ρωτάει απεγνωσμένα «από τι προσπαθείς να αποσπάσεις την προσοχή σου;». Την αγνοείς. Και συνεχίζεις το scroll down, τα refresh και τα κλικ από ‘δω κι από ‘κει.

Στέλνεις μήνυμα: «Θες να βρεθούμε αύριο βράδυ;»

Σου απαντάει: «Ναι, βέβαια, κατά τις 8.»

Κι έρχεται η επόμενη μέρα…

Στέλνει μήνυμα: «Ξέρεις, επειδή δεν νιώθω πολύ καλά, να το αναβάλλουμε για αύριο;»

Στέλνεις κι εσύ: «Ναι, οκ. Να δούμε μόνο τι καιρό θα έχει…»

Και καταλήγετε: «Τα λέμε. Φιλιά!»

Κι ούτε αύριο τα λέτε. Από κοντά. Γιατί πριν καταλήξετε στα digital φιλιά, έχετε πει για ώρες τα χίλια μύρια, ανταλλάσοντας γραπτά μηνύματα.

Για στάσου μια στιγμή. Αυτή είναι η «νέα κανονικότητά» μας; Έτσι θα περνάμε τις ζωές μας; Κάνοντας σχέδια, μπροστά από οθόνες, τα οποία, μάλιστα, αναβάλλουμε εξαιτίας του digital κόσμου, του Netflix, του chat, του Insta; Και το αποδεχόμαστε αυτό; Πώς είναι δυνατόν «αυτό» να λέγεται «ζωή»;

Αυτό δεν είναι «πραγματικότητα». Αυτό είναι πλασματικός κόσμος, ψεύτικος, που δεν έχει καμία αίσθηση πραγματική ανθρώπινης αλληλεπίδρασης. Δεν φτιαχτήκαμε γι’ αυτό. Κι όλες οι καλές μας αναμνήσεις δεν γεννήθηκαν από τέτοιες στιγμές. Η μνήμη μας, καλά καλά, δεν τις συγκρατεί καν αυτές τις ηλεκτρονικές στιγμές, γιατί τα μάτια μας, το σώμα και το μυαλό μας, χρειάζονται πραγματική επαφή για να καταγράψουν υλικό.

Όταν περάσουν τα χρόνια δεν θα θυμάσαι με ευχαρίστηση τον απέραντο χρόνο που παρακολούθησες Netflix, αλλά τις ελάχιστες στιγμές που έζησες με ανθρώπους που κάτι σήμαιναν για σένα.

Κι η γενιά μας -πρωτόγονη σε μια νέα εικονική πραγματικότητα-, καθώς παρασύρεται σ’ αυτή τη μη ζωή, είναι γεμάτη από προβλήματα και παθολογίες. Κατάθλιψη, ανεξέλεγκτη και συχνά μη διαγνωσμένη, άγχος, στρες, κρίσεις πανικού, αχαλίνωτη μοναξιά, θλίψη, εσωστρέφεια, αντικοινωνικότητα, μίσος, αναβλητικότητα, ανασφάλεια, ανευθυνότητα, αμέτρητες ψυχικές ασθένειες μας κατακλύζουν κι ένα σωρό αρνητικά συναισθήματα, που ρίχνουν στάχτη σε στιγμές ευτυχίας και μας τρομάζουν κάθε φορά που πάμε να τολμήσουμε κάτι έντονο και πραγματικό.

Αν κάτι δεν είναι άμεσο, δεν το θέλουμε, το σνομπάρουμε και στρέφουμε την προσοχή μας στο επόμενο εύκολο πράγμα που μπορούμε να κατακτήσουμε ή να αποκτήσουμε. Βάζουμε τα κακά μας συναισθήματα στην ακρούλα, λες και δεν θα συνεχίσουν να υπάρχουν, όπου κι αν τα παραχώσουμε. Βασανιζόμαστε και σπαταλάμε χρόνο για μια προσποιητή ευτυχία, μόνο και μόνο για να αποδείξουμε στους άλλους κάτι που δεν είμαστε. Κι είμαστε εθισμένοι σ’ αυτό το «πακέτο». Γιατί δεν έχουμε συναισθηματική δύναμη, δεν έχουμε «γυμναστεί» για να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα. Και προτιμάμε αυτή την ΑΠΟΣΠΑΣΗ της προσοχής μας, που, νομίζουμε, πως μας κάνει την ζωή …ελαφρύτερη από άγχη και προβληματισμούς.

Αποσπάμε την προσοχή μας απ’ τον άλλο, απ’ τον πιθανό πόνο, απ’ τις ελπίδες και τα όνειρά μας, απ’ τη συμπόνια, απ’ την καλοσύνη, από το νοιάξιμο, από τον ίδιο μας τον εαυτό. Κι έτσι, εύκολα, γρήγορα και απλά, καταλήγουμε στην απόλυτη μιζέρια.

Είσαι, όμως, πραγματικά χαρούμενος απ’ αυτή την κατάσταση; Θυμάσαι να σου έδωσε πραγματική χαρά το Netflix; Θυμάσαι να σου πέρασε κάποιο μεγάλο πρόβλημα μέσω της οθόνης; Θυμάσαι να ένιωσες πραγματική αγάπη μέσω ενός chat;

Θα μου πεις δεν είναι μόνο αυτή η ζωή μας, πως υπάρχουν πολλές διαφορετικές μέρες της ζωής μας και δεν κάνουμε κάθε μέρα τα ίδια. Ναι, αλλά καθώς εθιζόμαστε σ’ αυτή την καθημερινότητα, τόσο περισσότερο αυξάνονται οι μονότονες στιγμές μας και το πώς περνάμε τις μέρες μας σηματοδοτεί και το πώς θα περάσουμε, τελικά, τη ζωή μας.

Φοβόμαστε. Κι αυτό είναι το κρίσιμο πρόβλημα της εποχής. Μιας εποχής που μας δίνει ένα σωρό ευκολίες διαφυγής και δεν παγιδευόμαστε στο πρόβλημα, ώστε να χρειαστεί πραγματικά να το αντιμετωπίσουμε. Να πέσουμε, να χτυπήσουμε, να πονέσουμε πολύ κι έπειτα να σηκωθούμε και να αφήσουμε τις πληγές να επουλωθούν. Γιατί έτσι αποκτούν αποχρώσεις όλες οι στιγμές. Δεν υπάρχουν απλώς οι καλές και οι κακές. Υπάρχουν ποικιλίες, εντάσεις, νοήματα, ιδιαιτερότητες.

Κι αυτό είναι ζωή. Χωρίς scroll down και υπερπήδηση εμποδίων. Κι η ζωή δίνεται σε μερίδες στιγμών, στις οποίες πρέπει να είμαστε συνεχώς παρόντες. Κι αν ξανασυνδεθούμε μ’ αυτή την «πραγματική πραγματικότητα», όχι μόνο θα γίνουμε πιο υγιείς, αλλά ίσως γίνουμε και αληθινοί επαναστάτες.