Είναι μια από τις ιστορίες που μου έρχονται στο κεφάλι κάθε Πάσχα κι ας συνέβη τον Αύγουστο του 1999. Ήταν μια από τις ελάχιστες φορές που πήγαμε να περάσουμε καλοκαιρινές διακοπές στο χωριό της μητέρας μου στα Καλάβρυτα, παρέα με τον παππού και την γιαγιά.

(συνήθως για το καλοκαίρι προτιμούσαμε το χωριό του πατέρα μου λόγω θάλασσας)  

Φαντάσου λοιπόν ένα κλασικό ορεινό χωριουδάκι, από αυτά που βλέπεις σε ρεπορτάζ με θέμα «πήξε μόνος σου το τυρί σου» στο οποίο θα περνούσαμε στιγμές χαλάρωσης και ηρεμίας. Γνωρίζοντας λοιπόν ότι οι παππούδες μου θα λείπανε όλη την ημέρα στη φροντίδα των διάφορων ζώων που είχαμε τότε...

Και η μητέρα μου θα βολτάρει με φίλους και γνωστούς για να θυμηθεί τα μικράτα της, αποφάσισα να κάνω αυτό που όταν χρειάζεται, ξέρω να κάνω άριστα... Τίποτα!

Ένα από εκείνα τα ράθυμα πρωινά του Αυγούστου, ακούστηκε η φωνή της μητέρας μου «θα πάμε βόλτα με τον αδερφό σου και την γιαγιά στο μαντρί θα έρθεις»;

Από το μυαλό μου πέρασαν αμέσως 25 προορισμοί που είναι καλύτεροι για βόλτα από ένα μαντρί, οπότε σε μια έκρηξη κοινωνικότητας -από αυτές που με διακρίνουν ακόμη και σήμερα- απάντησα απλά «τσου» και κοιμήθηκα.

Μία ώρα μετά ξύπνησα και βγήκα στην αυλή για να συνεχίσω να μην κάνω ΤΙΠΟΤΑ, αλλά αυτήν τη φορά, με καλύτερη θέα από πριν.

Ξαφνικά είδα μπροστά μου δύο μεγάλα μάτια να με κοιτούν κι άκουσα τον ήχο, που μέχρι εκείνη τη στιγμή άκουγα μόνο στο youtube και σε μουσικά CD με τίτλο «Aς γνωρίσουμε το αγρόκτημα».

- ΜΠΕ

- Μπε και σε εσένα. Τι είναι αυτό;

- Αρνί παιδί μου, τι είναι!

- Και τι κάνει εδώ;

- Το είδε ο αδερφός σου στο μαντρί  και δε μπορούσε να το αποχωριστεί. Κάθε φορά που πηγαίναμε να φυγουμε έκλαιγε και ήθελε να το πάρουμε μαζί μας

Και ταυτόχρονα χαμηλώνοντας την φωνή της:

- Μόλις κοιμηθεί θα το πάμε πίσω και όλα θα πάνε καλά μην το κάνεις θέμα.

Πως πέρασε η υπόλοιπη μέρα; Με τον αδερφό μου να κοιτά στα μάτια το αρνί, όπως ο Χάρι Πότερ τον Ιππόγρυπα, την μάνα μου και τη γιαγιά να περιμένουν να κοιμηθεί για να το επιστρέψουν εκεί που πρέπει κι εμένα να λάμπω κάνοντας (μάντεψε)... ΤΙΠΟΤΑ!

Το βράδυ και αφού όλοι εμείς στο σπίτι και κάνα δυο γείτονες μάθαμε απ' έξω το τραγουδάκι «αρνάκι, αρνάκι θα σου φέρω χορταράκι για να φας και εσύ λιγάκι» (αυτά τους μαθαίνανε τότε στο νηπιαγωγείο σου λέει) ο αδερφός μου κοιμήθηκε και η γιαγιά με την μαμά ξεκίνησαν να πάνε το αρνάκι πίσω στο στάβλο.

- Που είναι το αρνάκι μου; ρώτησε ο αδερφός μου το επόμενο πρωί.

- Για τσιγάρα έχει πάει, έρχεται.

- Μίλτο… η φωνή της μητέρας μου συνοδευόμενη από εκείνο το ύφος που σήμαινε ότι κάποιος δε θα πάρει τα λεφτά που ζήτησε για να βάλει κάρτα στο κινητό.

- Το αρνί μου… φώναξε ο αδερφός μου.

- Άστα τώρα αυτά, ο Ανδρέας μου είπε ότι κέρδισε εκείνο τον αρχηγό στο Final Fantasy, πάμε σπίτι του.

«Αλήθεια;» και χωρίς να πει τίποτα άλλο ο αδερφός μου, άνοιξε την αυλόπορτα και ξεκίνησε για το σπίτι του Ανδρέα, ο οποίος φυσικά δεν είχε νικήσει κανέναν αρχηγό κι απόμεινε να μας κοιτά σαστισμένος. Ωστόσο καμιά κουβέντα για αρνί δεν έγινε ποτέ ξανά, οπότε Mission Accomplished!