Την προσοχή σας λίγο κυρίες και κύριοι: Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναγνώρισε επίσημα τον εθισμό στα video games ως ασθένεια..

Ή μάλλον μισό λεπτό, για να το κάνουμε πιο σωστά…

O Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναγνώρισε επίσημα τον εθισμό στα video games ως ασθένεια. Έγιναν προσπάθειες για να μην ισχύσει τελικά αυτή η απόφαση, ωστόσο έπεσαν στο κενό.

Ελάτε να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Είναι καλό να ασχολείται κάποιος ΜΟΝΟ με τα video games, αγνοώντας την υπόλοιπη ζωή και καθημερινότητα του; ΟΧΙ προφανώς και αν τα video games υποκαθιστούν την παρέα και τους φίλους σου, κάτι δεν κάνεις σωστά. Όμως μάντεψε, το να αρνηθεί το παιδί ή ο φίλος σου να βγει έξω ένα ή δυο βράδια, γιατί ασχολείται με το αγαπημένο του video game δεν είναι κακό και τέλος πάντων γιατί η ατάκα Έχω ξεκινήσει το τάδε βιβλίο, γίνεται δεκτή με ενθουσιασμό και ακολουθεί συζήτηση, ενώ αν δοκιμάσεις να μιλήσεις για ένα video game σε κοιτάνε σαν τον καμένο νέρντουλα που μένει κλεισμένος μόνιμα σε ένα δωμάτιο και παίζει παιχνίδια;

Δηλαδή ρε Μίλτο, αυτοί οι τύποι στην Ιαπωνία που ξεχνάνε τα παιδιά τους ατάιστα και παίζουν για βδομάδες ολόκληρες, δεν έχουν πρόβλημα;

Φυσικά, αλλά στην περίπτωση αυτή δεν φταίνε καθόλου τα video games, το πρόβλημα των ανθρώπων αυτών είναι πολύ βαθύτερο και θα μπορούσαν να κολλούσαν με την ίδια ευκολία με κόμιξ, ταινίες ή και σειρές. Τέλος, το να μιλάς για εθισμό στα video games τη στιγμή που εκεί έξω υπάρχει κόσμος που παλεύει με εθισμούς όπως το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, που αποδεδειγμένα μπορούν να στοιχίσουν τη ζωή του, είναι τουλάχιστον αστείο.

Το θέμα είναι απλά να υπάρχει μέτρο και προς θεού... όχι δαιμονοποίηση.