Αυτό το κείμενο τριγυρνά στο κεφάλι μου όλη την εβδομάδα και είναι περισσότερο μια καταγραφή σκέψεων, παρά μια δομημένη αφήγηση ενός γεγονότος. Κοντολογίς, στις γραμμές που ακολουθούν θα σου ζητήσω να γίνεις ο καθρέφτης μου, γιατί όσα πω απευθύνονται πρώτα σε εμένα τον ίδιο.

Θα ξεκινήσω με την ιστορία του μικρού Δημητράκη, που κάθεται μόνος στο σπίτι διαβάζοντας ένα άρθρο για τον αγαπημένο του αθλητή που δεν έπαιξε καλά στον τελευταίο αγώνα. Στο τέλος του άρθρου υπάρχουν σχόλια κι αναλύσεις επί αναλύσεων με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς τύπου «Αφού δεν τρέχει πολύ, είναι υπερεκτιμημένος κλπ». Το αστείο είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των υποτιμητικών σχολίων γίνονται από ανθρώπους που μπορεί να εκτρέφουν τζιτζίκια, να πεταλώνουν νυχτερίδες, τέλος πάντων δεν έχουν καμία σχέση με τον αθλητισμό.

Ο Δημητράκης κλείνει τη σελίδα. «Δεν μπορεί θα έτυχε» σκέφτεται και ανοίγει ένα άρθρο για την αγαπημένη του ταινία, που είδε πρόσφατα στο σινεμά. Να τα πάλι τα σχόλια «χαζομάρα με μηδενικό σενάριο, δεν ξέρουν να γράφουν οι άνθρωποι, μου θέλουν και ταινίες…» πάλι από τους ίδιους τύπους που δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με τη φάση.

Και τώρα ας βουτήξουμε όλοι μαζί μέσα στη λιμνούλα αλήθειας που έχει ανοιχτεί μπροστά μας κι ας παραδεχτούμε ότι έχουμε βρεθεί και στις δύο θέσεις: του Δημητράκη και του σχολιαστή. Το θέμα είναι σε ποια θέση βρίσκεσαι συχνότερα και πως την αντιμετωπίζεις.

«Για κάτσε ρε φίλε ωραία μας κουνάς το δάχτυλο, δηλαδή να μην λέμε την γνώμη μας;»

Σαφώς και η γνώμη πρέπει να εκφράζεται, αρκεί να έχουμε στο μυαλό μας δύο παράγοντες:

Tον τρόπο και το γεγονός.

Δεν μπορώ για παράδειγμα εγώ που η μόνη σχέση που έχω με το τένις είναι οι ώρες που έχω λιώσει στο Wii Sports, να κράξω τον Στέφανο Τσιτσιπά, γιατί πολύ απλά ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΕΝΙΣ!

Δεν είναι κακό να μην ξέρεις, κακό είναι να νομίζεις ότι η άποψη σου έχει μεγαλύτερη σημασία για τον κόσμο του διαδικτύου, από όση έχει πραγματικά. Άλλο το να πεις για παράδειγμα: εγώ στην ταινία ήθελα να δω αυτό, κι άλλο το τι άσχετοι είναι αυτοί πως την κάναν έτσι την ταινία.

Η αρνητική μου άποψη για το δεύτερο επεισόδιο του φετινού κύκλου στο GOT είχε τόση σημασία για το HBO, όση το γεγονός ότι ένας εργαζόμενός του πήγε για τρέξιμο μετά την δουλειά. Ποιος ο λόγος λοιπόν να φανατιστώ και να χρησιμοποιήσω εκφράσεις ακραίες, είτε στο κείμενο μου είτε σε κάποιο σχόλιο στα social media; Κανένας απολύτως! Εννοείται ότι το έχω κάνει κι εγώ –πιο παλιά μάλιστα συνεχώς- αλλά δεν οδηγεί πουθενά.

Το κόλπο είναι να θυμόμαστε -όσο κι αν μας πονάει- ότι για τα 8 στα 10 θέματα τα οποία σχολιάζουμε, δεν έχουμε τη γνώση, έχουμε απλώς μια αίσθηση και νομίζουμε ότι έτσι είναι τα πράγματα. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα χρησιμοποιήσουμε την ανωνυμία και την ευκολία ελευθερίας λόγου που δίνει το ίντερνετ για να χαρακτηρίσουμε εύκολη την δουλειά κάποιου ή άμπαλο έναν αθλητή, ας έχουμε στο μυαλό μας όλα αυτά. Στο κάτω-κάτω γιατί να εκνευριζόμαστε ενώ ξεκινάμε μια κουβέντα στο διαδίκτυο; Κρίμα δεν είναι;