Στιγμάτισε τα συναυλιακά μας νιάτα με τη ροκ και ταυτόχρονα ποιητική ιδιοσυγκρασία των παθιασμένων τραγουδιών του. Φωνάξαμε μαζί του ΠΟΣΟ ΣΕ ΘΕΛΩ, βυθιστήκαμε στους Μικρούς Τιτανικούς μας και ζήσαμε, έστω νοητά, ένα Διδυμότειχο Μπλουζ.

Τα θρανία μας είχαν γραμμένα πάνω τους στίχους του και οι κασέτες που ανταλλάζαμε περιείχαν τουλάχιστον ένα δικό του κομμάτι. Αν και τη γλίτωσε στο παρελθόν από μία περιπέτεια της υγείας του -που και πάλι σχετιζόταν με την καρδιά του- αυτή τη φορά, η ζωή δεν του επιφύλασσε ένα ακόμη encore και λίγο πριν κλείσει τα 63, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας στον Άδη ανατέλλει...