Το ισχυρότερο τηλεοπτικό brand name της χώρας κατεβάζει ρολά και οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουν.

Υπογράφει η Κάπα. Κάπα.

Ήταν 3 το μεσημέρι της 20ης Νοεμβρίου του 1989, όταν βγήκε στον αέρα και το πρόγραμμα περιελάμβανε εκπομπές με τη Λιάνα Κανέλλη, τον Βασίλη Τσιβιλίκα, την Μαρία Αλιφέρη, τον ντετέκτιβ McGarrett του «Χαβάη 5-0», τον Σούπερμαν και τα Στρουμφάκια.

Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι απ’ το MEGA, ως μωρό, είναι ένα καλοκαιρινό, νομίζω, πάρτυ νεαρών δημοσιογράφων στο εξοχικό της θείας μου στην Ερέτρια. Ήταν όλοι πολύ χαρούμενοι και θυμάμαι ότι κοιμήθηκαν στρωματσάδα από εδώ κι από εκεί, όσοι απ’ αυτούς ξέμειναν τη νύχτα στο σπίτι. Τα ξαδέλφια μου είχαν μόλις πιάσει δουλειά για το νέο κανάλι, όπως και ο πατέρας μου. Η κατάσταση θύμιζε πενταήμερη και μου έκανε εντύπωση που αυτοί οι τύποι θα έκαναν ειδήσεις και ρεπορτάζ, γιατί τέτοιες «σοβαρές δουλειές» -με βάση τις επιλογές της έως τότε ΕΡΤ- τις αναλάμβαναν πολύ πιο ψυχρά και σκληροπυρηνικά πρόσωπα με καμπαρντίνες. Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι πως, αν και σχεδόν μωρό, ξενυχτούσα για τους «Απαράδεκτους» και τους έβλεπα με περισσότερο πάθος απ’ ότι έβλεπα παιδικά, ενώ παράλληλα προσπαθούσα να πείσω τη μητέρα μου και τις μητέρες των φιλενάδων μου, να παντρευτούν τον Σπύρο Παπαδόπουλο γιατί μου άρεσε πολύ. Το τρίτο πράγμα που θυμάμαι είναι να τσαντίζομαι με γιαγιάδες, θείες και άλλες κυρίες μεγαλύτερης ηλικίας που όταν βρισκόμουν σπίτι τους επέμεναν να βλέπουν Φώσκολο στον ΑΝΤ1, ενώ εγώ ήθελα να δω «Μεγάλο Παζάρι», «Μega Banca», «Ρουκ Ζουκ», «Εκατομμυριούχο». Στα χρόνια του σχολείου, η ανοιχτή τηλεόραση λειτουργεί και ως ραδιόφωνο. Πρώτο σε σειρά προτίμησης ήταν, φυσικά, το Mega, του οποίου τα μουσικά σήματα αρχής εκπομπών και σειρών ήταν μοναδικά. Το «Disney Club» με τον Λυκούργο και την Καρολίνα, όπως και το “Mega Star” ήταν άχαστα και τα σαββατοκύριακα αποκτούσαν νόημα.

Με τις σειρές του Mega μάθαμε πώς να ερωτευόμαστε (σωστά ή λάθος, δεν έχει σημασία), πώς να φλερτάρουμε, να φιλιόμαστε, να χαστουκιζόμαστε και κλέψαμε ένα σωρό ιδέες για κάθε ερωτική περίσταση από τους «Δύο ξένους», απ’ το «Να με προσέχεις», το «Κλείσε τα μάτια», το «Δυο μέρες μόνο», το «Μεγάλο θυμό» και τόσα άλλα. Μπήκαμε σε εποχές που δεν ζήσαμε και βρεθήκαμε σε μέρη με τοπία μαγικά, όπως στο «Τελευταίο αντίο», στην «Αίθουσα του θρόνου», στους «Φρουρούς της Αχαΐας», στο «Περί ανέμων και υδάτων», στο «Νησί». Μάθαμε καινούρια αστεία, σλόγκαν και το χιούμορ μας μπουσταρίστηκε. Πάρε για παράδειγμα τους «Απαράδεκτους», τους «Αυθαίρετους», το «Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς», το «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;», τις «Σαββατογεννημένες» και τα «Μαύρα Μεσάνυχτα». Ζηλέψαμε παρέες, όπως αυτές του «Λόγω τιμής», του «Είμαστε στον αέρα», των «Singles» και του «Παρά πέντε». Συνδεθήκαμε με χαρακτήρες που σπάνε τα στερεότυπα, όπως αυτούς στο «Είσαι το ταίρι μου», στην «Αναστασία», στους «Ψίθυρους καρδιάς», στη «Ζωή που δεν έζησα», στο «Ντόλτσε Βίτα» και το «Δις εξαμαρτείν». Περάσαμε καλά με το «Λαβ σόρρυ», με το «Ρετιρέ», με το «Εμείς κι εμείς» και με πόσα άλλα που μπορεί να μην μας ξετρέλαναν, αλλά τα βλέπαμε τσιμπολογώντας το φαγητό μας ή κάνοντας τις δουλειές του σπιτιού. Σειρές που άφησαν εποχή, που δημιουργούσαν εθισμό, που χτυπούσαν τρελές τηλεθεάσεις της τάξης του 70% και βάλε, σειρές που ακόμη χαιρόμαστε να βλέπουμε σε επαναλήψεις και στο youtube.

Στον τομέα της μυθοπλασίας και της παραγωγής μεγάλων σειρών, το Mega έσκιζε. Κι έσκιζε γιατί δημιουργούσε ομάδες συνεργατών που εμπλέκονταν συναισθηματικά, ρίχνοντας πολλή δουλειά και ατελείωτες ώρες εργασίας, ώστε να βγει ένα άρτιο αποτέλεσμα. Πέρα από τους ηθοποιούς, που ανέδειξαν και αναδείχτηκαν μέσα από σημαντικές τηλεοπτικές σειρές, η ταυτότητα του Mega δινόταν από τους σεναριογράφους και τους σκηνοθέτες του. Δήμητρα Παπαδοπούλου, Πηγή Δημητρακοπούλου, Βασίλης Τσελεμέγκος, Κώστας Κουτσομύτης, Κάκια Ιγερινού, Ρέινα Εσκενάζυ, Μιχάλης Ρέππας, Θανάσης Παπαθανασίου, Μιρέλλα Παπαοικονόμου, Γιάννης Διαμαντόπουλος, Αλέξανδρος Ρήγας, Δημήτρη Αποστόλου, Μύρνα Τσάπα, Βασίλης Θωμόπουλος, Χρήστος Δήμας, Θοδωρής Παπαδουλάκης, Λάκης Λαζόπουλος, Χριστόφορος Παπακαλιάτης, Γιώργος Καπουτζίδης, Αντώνης Αγγελόπουλος, Γιώργος Φειδάς, Λάμπης Ζαρουτιάδης, Στέφανος Μπλάτσος, Βασίλης Ρίσβας και Δήμητρα Σακαλή, Πάνος Κοκκινόπουλος, Νίκος Κουτελιδάκης, Λευτέρης Παπαπέτρου, Γιώργος Κορδέλλας, Ελένη Μαβίλη, Βασίλης Νεμέας, Μανούσος Μανουσάκης και Γιάννης Δαλιανίδης (και πόσους ακόμη ξεχνάω…). Αυτοί, με τη δημιουργικότητα και τον κόπο τους, ήταν οι στυλοβάτες αυτού που λεγόταν «μεγάλο κανάλι». Και μαζί μ’ αυτούς, όλο το τεχνικό προσωπικό του σταθμού.

Βεβαίως, το Mega, σταδιακά, αντάλλαξε την ταυτότητα του καλύτερου τηλεοπτικού σταθμού σε επίπεδο μυθοπλασίας, με την -κατά γενική ομολογία- ταυτότητα του κατευθυνόμενου ενημερωτικού λόγου. Πολλοί τηλεθεατές έχασαν την εμπιστοσύνη τους συνολικά στο κανάλι και η μπάλα άρχισε να χάνεται.

Για να σου πω εν συντομία τι ήταν για μένα το Mega, θα σου δώσω μια εικόνα.
Καλοκαίρι. Παίζω σε κάποια αυλή. Όταν, ξαφνικά, ακούγεται η χαρακτηριστική μελωδία του MAX από κάποιο σπίτι. Τρέχω με όλη μου τη δύναμη, για να δω τι θα κάνει πάλι ο σουρεαλιστικός τύπος με το καπέλο. Δεν προλαβαίνω. Και βάζω τα κλάμματα.

Γιατί τότε δεν υπήρχε youtube. Υπήρχαν «ραντεβού». Κι ό,τι δεν έβλεπες στην ώρα του, το έχανες!
Γεια σου Mega. Ωραία ήταν.

Δες όλα τα άρθρα της Κάπα Κάπα /Κ.Κ.