Ναι ξέρω, ξέρω άργησα! Η ταινία παίζει ήδη εδώ και μιάμιση βδομάδα, όμως λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων (σσ ξεκίνησα Peaky Blinders) άργησα πολύ να επισκεφθώ τον κινηματογράφο. Τελικά βρήκα την κατάλληλη παρέα, πήγα και δεν το μετάνιωσα.

Για να είμαστε ξεκάθαροι:

Προσωπικά θεωρώ ότι ταινία με το βάθος, ανατροπές, συναισθήματα και μάχες των τελευταίων Avengers (ας θεωρήσουμε για την οικονομία της συζήτησης, ότι Infinity War και Endgame, είναι μια ταινία σπασμένη στη μέση) δεν θα ξανά βγει στο κοντινό μέλλον, πήγα λοιπόν στο Spider-Man: Far From Home, με αρκετά κατεβασμένες προσδοκίες: όχι τίποτα άλλο μην φάμε καμιά ξενέρα δίχως λόγο και ψαχνόμαστε.

Η ταινία ακολουθεί τον Πίτερ λίγους μήνες μετά τα τραγικά γεγονότα του Endgame, όπου προσπαθεί να φτιάξει ξανά την ζωή του και να ξεπεράσει την απώλεια. Μια σχολική εκδρομή και ο πρώτος έρωτας, είναι οι ιδανικές αφορμές. Τι γίνεται όμως όταν κάπου εκεί εμφανίζεται ο Νικ Φιούρι;

Η ταινία ακολουθεί σε πρώτη φάση την κλασική –και τόσο πετυχημένη- συνταγή κάθε μαρβελοταινίας μέχρι σήμερα και κλείνει με όμορφο τρόπο το saga που άνοιξε δέκα χρόνια πριν με το πρώτο Iron Man.

O Τom Holland αποδεικνύει πως ήρθε για να μείνει, ενώ κι ο Jake Gyllenhaal είναι εξαιρετικός. Οι ανατροπές δεν λείπουν και το ταξίδι του Πίτερ στην ενηλικίωση ξεκινά. Είναι τελικά έτοιμος να μπει στα παπούτσια του μέντορά του ή μήπως όχι;

Η ταινία ως solo Marvel movie είναι πολύ καλή, αν και όχι καλύτερη από το Winter Soldier βέβαια (εδώ που τα λέμε Winter Soldier δεν ξανά γίνεται). Αν πας θα το κατά ευχαριστηθείς και το νου σου στις Post Credit σκηνές, θα σε αφήσουν με το στόμα ανοιχτό για την επόμενη φάση του MCU.