Να 'μαστε πάλι εδώ με μια σειρά που ήρθε εντελώς ξαφνικά στη ζωή μας κι έφερε τα πάνω-κάτω (ναι, ήταν αστείο αυτό και ναι μπορείς να αρχίσεις να μετράς γιατί μάλλον θα έρθουν κι άλλα)!

Το Stranger Things λοιπόν, η πιο πολυαναμενόμενη σειρά αυτού του καλοκαιριού (okay μαζί με το Casa De Papel) επέστρεψε με τον τρίτο κύκλο της. Τα κατάφερε όμως τόσο καλά αυτήν τη φορά, όπως τις δυο προηγούμενες;

Και ναι και όχι, πάμε να δούμε το γιατί:

Αυτή η σεζόν, συγκριτικά με την πρώτη και τη δεύτερη, ήταν λίγο πιο αργή και από τα 8 επεισόδια που την αποτελούν, μόλις στο τέταρτο άρχισαν να κουνιούνται λίγο τα πράγματα. Μέχρι να φτάσουμε εκεί, η σειρά χτίζει τις σχέσεις μεταξύ των ηρώων. Ειδικά η Eleven έχει την πιο ενδιαφέρουσα εξέλιξη σαν χαρακτήρας, καθώς πλέον καλείται να μάθει τον κόσμο ξανά ως έφηβη, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Ο αρχηγός της αστυνομίας, ο Hopper, βρίσκεται ξαφνικά να μεγαλώνει ένα παιδί με ειδικές δυνάμεις στην εφηβεία και βλέπουμε το άγχος να τον οδηγεί σε λάθη και σπασμωδικές κινήσεις, ενώ προσπαθεί να διαχειριστεί και τα δικά του ερωτικά ζητήματα.

Κατά τα άλλα, το σενάριο είναι χωρισμένο σε πολλές μικρές υπο-ιστορίες που τρέχουν παράλληλα και στο τέλος ενώνονται.

Ρώσοι, νέα τέρατα, νέα πρόσωπα αλλά και παλιοί χαρακτήρες που επιστρέφουν με μεγαλύτερο ρόλο, όλων των ειδών τα παράξενα πράγματα παρελαύνουν από το Stranger Things (ωπ, ωπ κι άλλο αστειάκι απ' το πουθενά) κι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα της σεζόν. Το βάρος μετατοπίζεται από υπο-ιστορία σε υπο-ιστορία, χωρίς να εμβαθύνει πουθενά για τα καλά.

Χτίζει αγωνία με spooky κι ενδιαφέροντα σκηνικά, όμως η αδρεναλίνη αντί να ανεβαίνει πέφτει, κάνοντας το σύνολο να μοιάζει άνισο με ενέσεις αδρεναλίνης εδώ κι εκεί. Αυτό μαζί με μια μικρή αίσθηση ότι όλα αυτά που συμβαίνουν φέτος, κάπου τα έχουμε ξανά δει, αφήνει μια αίσθηση μετριότητας η οποία φυσικά στο τέλος (που πια οι ιστορίες ενώνονται και γίνεται ξεκάθαρο τι συμβαίνει) σταματά να υπάρχει και γίνεται το παλιό καλό Stranger Things που τόσο αγαπήσαμε.

Στα καλά στοιχεία της σεζόν, οι υπέροχες ερμηνείες των παίδων που δεν θα βαρεθούμε ποτέ να τα βλέπουμε ακόμη κι αν δεν κάνουν τίποτα κι απλά κοιτάζονται. Επίσης, η σκηνοθεσία όλου του κύκλου ήταν και πάλι υποδειγματική. Δεν συζητάμε για το αν πρέπει να δεις τον τρίτο κύκλο: ΕΠΙΒΑΛΕΤΑΙ! Είναι καλός, απλώς όχι τόσο όσο ο πρώτος κι ο δεύτερος.

* Το νου σου στις post credit σκηνές...