Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι λέξεις, το Mega Channel μετράει ώρες, λεπτά ίσως, μέχρι να «μαυρίσει» η συχνότητα του. Στα social media εκφράζονται απόψεις διχασμού, από εκείνους που σχεδόν κινηματικά προτρέπουν τους γύρω τους να συσπειρωθούν, παρακολουθώντας ασταμάτητα «Είσαι το Ταίρι Μου» και «Αυθαίρετοι», μέχρι εκείνους που ανάβουν κεριά και λαμπάδες στο μπόι των μελών του ΕΣΡ και γιορτάζουν το τέλος του «βοθροκάναλου των δοσίλογων των Γερμανών» και άλλα τέτοια γραφικά. Το βέβαιο, κατά την προσωπική μου άποψη, είναι ότι το Mega -σε κάποια μορφή- θα παραμείνει στις οθόνες των τηλεθεατών. Και θα είναι το πρώτο σε προτίμηση ψυχαγωγικό μέσο που θα -συνεχίσουν να- παρακολουθούν.

Ας αιτιολογήσουμε αυτόν τον ισχυρισμό.

(ή ας δούμε λίγο «Είσαι το Ταίρι μου» πρώτα)

Γιατί είναι πολύ μεγάλο για να πέσει. Αυτή τη στιγμή η ταινιοθήκη του Mega είναι προς διαπραγμάτευση ανάμεσα σε ιδιοκτήτες καναλιών, όπως η οικογένεια Κυριακού του ANT1 και ο Ιβάν Σαββίδης του OPEN TV. Επίσης, ας μην αγνοήσουμε ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης του ομίλου Alter Ego, έχει υποβάλλει αίτηση αδειοδότησης τηλεοπτικού καναλιού πανελλαδικής εμβέλειας. Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και μετά το «μαύρο», είναι αρκετά πιθανό να υπάρχει το Mega Channel σε κάποια «μετεμψύχωση».

Έχετε προσέξει τι προβάλλεται σήμερα σε άλλα τηλεοπτικά κανάλια; H συνολική εικόνα του τι συμβαίνει στην ελληνική τηλεόραση, παραπέμπει στη «Μέρα της Μαρμότας». Reality με celebrities σε κρίση έπαρσης που προσβάλλουν ωμά και κυνικά νεαρά αγόρια και κορίτσια σε πλήρη απουσία αυτογνωσίας, σαπουνόπερες που ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΝΤΑΙ και προσβάλλουν τη νοημοσύνη του κοινού που υποτίθεται πως απευθύνονται (νοικοκυρές;), πρωινάδικα και «απογευματινάδικα» talk shows, που μάλλον έχουν σκοντάψει στο 1995 και έχουν μείνει εκεί για πάντα. Ακόμα και να κλείσει για πάντα το Mega, αποκλείεται να σταματήσει να υφίσταται κάποιο «Mega YouTube», που εκατοντάδες χιλιάδες θεατές θα καταφεύγουν στη νοσταλγική αγκαλιά των «Απαράδεκτων» και του «Είσαι το Ταίρι Μου».

Γιατί δεν έχει σταματήσει να έχει ζήτηση το μοντέλο εκπομπών ενημέρωσης/κοινωνικό-πολιτικών διαξιφισμών που έχει λανσάρει το Mega. Η «Ανατροπή» του Γιάννη Πρετεντέρη δίχασε όσο κανένα άλλο αντίστοιχο πρόγραμμα. Αρκετοί δημοσιογράφοι ακόμα και σήμερα επιχειρούν κάτι αντίστοιχο, με υπερβολικά προβοκατόρικα/κωμικά αποτελέσματα. Όμως, πιο εύκολα τα γήπεδα θα ξεφορτωθούν τους χούλιγκανς των ομάδων, παρά η ελληνική τηλεόραση τις «Ανατροπές» και τα «Ενώπιος Ενωπίω». Αγαπάμε τον πόλεμο και τον διχασμό, το δείχνουν και τα νούμερα τηλεθέασης άλλωστε.

Στα ‘90s οι δρόμοι άδειαζαν, όχι γιατί ο Παναθηναϊκός είχε νικήσει τον Άγιαξ εκτός έδρας, αλλά γιατί το Mega έπαιζε νέο επεισόδιο «Αναστασία». Η ίδια σειρά προβλήθηκε ξανά από το Mega την περασμένη σεζόν, σημειώνοντας αξιοπρόσεκτη τηλεθέαση. Αναζητούμε συλλογικούς εθισμούς και βρίσκουμε το «φιξάκι» μας στο Netflix. Αναζητούμε αθώους και απολαυστικούς εθισμούς, που κανένα Survivor ή Nomads δεν είναι σε θέση να χαρίσει, τουλάχιστον σε μακροπρόθεσμη βάση. Hello Mega μου.

Όλοι οι παραπάνω λόγοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το Mega θα παραμείνει ως ένα zombie/κατάλοιπο μιας ρομαντικής μηντιακής εποχής. Το Mega θα συνεχίσει να υπάρχει, ίσως με άλλο όνομα, ίσως σε άλλο format. Και όσοι το παρακολουθούν θα συνεχίσουν να μη θυμούνται τι χρονιά έχουμε φέτος. Και όποτε θυμούνται, θα νιώθουν ένα μικρό πόνο. Αυτό δεν είναι και το τίμημα της νοσταλγίας άλλωστε;