Με το ξεκίνημα κάθε νέας χρονιάς, όλοι μας, έστω και με το νου, φτιάχνουμε μια λίστα με τους στόχους που θέλουμε να πετύχουμε πριν αυτή φτάσει στο τέλος της. Πρόκειται για συνήθειες που θέλουμε να κόψουμε (όπως π.χ. το κάπνισμα ή ο χρόνος που χάνουμε απ’ τη ζωή μας κάνοντας scroll down) ή για συνήθειες που θέλουμε να ξεκινήσουμε (π.χ. γυμναστήριο ή μια δίαιτα). Σε έναν με δύο μήνες, αυτοί οι στόχοι, για τους περισσότερους, έχουν ξεχαστεί ή έχουν αντικατασταθεί με άλλους... Σαν να μην δόθηκαν ποτέ ως υποσχέσεις στον εαυτό μας. Παρακάτω μπορείς να βρεις μερικές στρατηγικές συμβουλές, ώστε, φέτος, να μην τα ξαναπαρατήσεις.

Τεράστιοι VS μικροί στόχοι...

Οι αποφάσεις μπορεί να είναι ίδιες, αλλά ο τρόπος που τις συνοψίζουμε στο κεφάλι μας μπορεί να μας τρομοκρατεί αντί να μας εμψυχώνει. Σκέψου πως είσαι σαν ένα μωρό που δεν μπορεί ακόμη να περπατήσει καλά καλά στα δύο πόδια. Πώς θα καταφέρεις να τρέξεις μαραθώνιο; Βάλε στον εαυτό σου μικρούς ρεαλιστικούς στόχους που έχεις πολλές πιθανότητες να καταφέρεις. Κλιμάκωνε το βαθμό δυσκολίας, μέχρι να φτάσεις απέναντι στον τελικό στόχο που ονειρεύεσαι. Το θέμα είναι να εξοικειώνεσαι τόσο με την έννοια της στοχοπροσήλωσης, όσο και με τις αλλαγές που αυτή επιφέρει.

Αίσθηση αποτυχίας VS επιτυχίας...

Κάνοντας μικρά μικρά βηματάκια προς τον τελικό προορισμό, η αίσθηση που θα εισπράττεις πρέπει να είναι θετική. Να νιώθεις ότι είσαι στο σωστό δρόμο, ακόμη κι αν έχεις κάνει μόνο το πρώτο χιλιόμετρο από τα εκατό. Έχει φοβερή σημασία να συνεχίσεις να αισθάνεσαι κάθε στιγμή επιτυχημένος και ακριβής στην κατεύθυνσή σου, ώστε να μην τα παρατήσεις μπροστά σε οποιοδήποτε εμπόδιο ή δυσκολία βρεθεί στο δρόμο σου.

"Αποφάσεις" VS "στόχοι"...

Είναι σκόπιμο να μην μπεις στη διαδικασία «αποφάσεων», αλλά «στόχων». Ίσως γιατί η απόφαση, έχει κάτι το δεσμευτικό, το πιεστικό, το αγχωτικό. Ενώ ο στόχος, σ’ αφήνει να τον αντιμετωπίσεις με τον δικό σου ρυθμό και τον δικό σου τρόπο που πότε θα είναι λάθος και πότε σωστότερος. Ο στόχος σου επιτρέπει να αναπροσαρμόζεσαι και να λειτουργείς αγαπησιάρικα με τον εαυτό σου κι όχι σαν πανικόβλητος. Οι στόχοι δεν είναι άλλωστε τίποτα λιγότερο από μια ρεαλιστική διαδρομή προς την αποφάση!

Παρελθόν VS μέλλον...

Σκέψου την ιδανική σου ζωή στο μέλλον, το που θα ήθελες να είσαι σε δύο, σε πέντε ή σε δέκα χρόνια. Τσέκαρε αν οι στόχοι σου σε κάνουν να προσεγγίζεις αυτόν τον κόσμο που έχεις οραματιστεί. Κράτα στο μυαλό σου, σαν πυξίδα, όσο συχνότερα μπορείς αυτό το ιδανικό μέλλον και να τα σκέφτεσαι όλα με άξονα αυτό.

Αυτά που βρίσκεις VS αυτά που χάνεις...

Βάλε σε προτεραιότητα τη θετική οπτική απέναντι στο στόχους σου κι αν, για παράδειγμα, θέλεις να ξεκινήσεις μια ισορροπημένη δίαιτα, μην πεις «θα κόψω τα ανθυγιεινά φαγητά», αλλά πες «θα τρώω περισσότερα υγιεινά φαγητά». Στην πρώτη περίπτωση, ακόμη και χωρίς να το επιδιώκεις, θα αισθάνεσαι υποσυνείδητα στερημένος και καταπιεσμένος. Άσε που ο μηχανισμός του να προσθέτουμε μια συμπεριφορά στον εαυτό μας είναι πολύ πιο εύκολος απ’ το να προσπαθούμε να του κόψουμε μια άλλη.

Αναμονή VS οργάνωση...

Μόλις θέσεις τους στόχους σου, κράτησέ τους στο προσκήνιο του μυαλού σου, αποκτώντας συνήθειες υπέρ του τελικού σου σχεδίου. Κράτα, ας πούμε, ένα ημερολόγιο όπου θα καταγράφεις την εξέλιξή τους ή βάλε μια σχετική εικόνα ως screensaver στον υπολογιστή σου ή τοποθέτησε post it σε καίρια σημεία του σπιτιού σου. Παράλληλα, πέρα απ’ αυτή τη «διανοητική προπόνηση», βάλε τον εαυτό σου να αγαπήσει νέες συνήθειες που σχετίζονται άμεσα με το στόχο σου (π.χ. προετοίμασε από την προηγούμενη νύχτα το αυριανό σου φαγητό για τη σχολή ή τη δουλειά, ώστε να μην έχεις δικαιολογία για να φας ξανά ένα χάμπουργκερ). Έξυπνο τρικ είναι επίσης ο «συνδυασμός»: αν π.χ. σ΄αρέσει να βλέπεις ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα στο Youtube, αλλά μισείς να κάνεις διάδρομο, τι θα έλεγες να κάνεις διάδρομο κάθε φόρα που το βλέπεις; Ένωνε, λοιπόν, αυτά που λατρεύεις μ’ αυτά που βαριέσαι ή τα ‘χεις πάρει με κακό μάτι. Και θες δε θες, αργά ή γρήγορα, θα γίνουν συνήθεια…

Μάλωμα VS επιβράβευση...

Αντί να μουτρώνεις με τον εαυτό σου κάθε φορά που λοξοδρομείς απ’ τον στόχο που έχεις θέσει, δίνε του τα συγχαρητήριά σου κάθε φορά που τα πάει καλούτσικα. Σκέψου πως είναι να εκπαιδεύεις έναν σκύλο: πιο θετικά και γρήγορα ανταποκρίνεται όταν του δίνεις κόκκαλα, παρά όταν του βάζεις τις φωνές. Πρέπει να σε ...επιβραβεύεις κάθε φορά που σημειώνεις πρόοδο, αλλιώς μπορεί ξαφνικά να κολλήσεις, να τσαντιστείς, να τα παρατήσεις. Η αλλαγή δεν έρχεται απ’ τη μία μέρα στην άλλη… Ποιο το νόημα, λοιπόν, να υποφέρεις λες και περνάς βασανιστήρια;