Πριν από χρόνια, είχα δει μια δημοσίευση που είχε ανεβάσει στο Facebook o Νίκος Τριανταφυλλίδης (RIP), σχετικά με τη σύγχρονη Ελλάδα και πήγαινε κάπως έτσι: “Όμορφη χώρα, απαίσιοι άνθρωποι”. Και από εκείνη τη μέρα, βλέπω αυτές τις λέξεις του Νίκου να παίρνουν μορφή και να εμφανίζονται κάθε μέρα μπροστά μου. Και χθες. Και σήμερα.

Δεν αξίζουμε αυτή τη γη, είτε τη λένε Πεντέλη, είτε τη λένε Κάλαμος, Κινέτα, Καπανδρίτι, Άγιοι Θεόδωροι, Ραφήνα. Δεν την αξίζουμε γιατί κάποιοι την καίνε συνεχώς από το 1981 μέχρι σήμερα. Επίσης διότι μέχρι και σήμερα, πέρα από κάποια πιλοτικά προγράμματα που λειτουργούν σε συγκεκριμένες τοποθεσίες της χώρας, δεν υπάρχει ακόμα στο σύνολο της Ελλάδας ένα ενιαίο σύστημα πρόληψης δασικών πυρκαγιών (πηγή). Δεν αξίζουμε αυτή τη γη, γιατί υπάρχουν πολιτικοί άντρες που βγαίνουν σε δημόσιο βήμα και αντί να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να ψιθυρίσουν έστω, την ύστατη στιγμή “mea culpa”, αναφέρονται σε “ασύμμετρες απειλές” και “στρατηγούς ανέμους”. Δεν αξίζουμε αυτή τη γη, γιατί ιερωμένοι κηρύττουν το σκοτάδι και το μίσος πάνω στα αποκαΐδια των πόλεων της Αττικής και ενώ ο απολογισμός των νεκρών ακόμα δεν έχει τερματίσει. Δεν την αξίζουμε, γιατί στη Ραφήνα υπήρξαν και εκείνοι που τράβαγαν Instagram story τους συνανθρώπους τους που έτρεχαν να σώσουν την περιουσία τους. Δεν την αξίζουμε γιατί υπήρξαν και εκείνοι που έκαναν χιούμορ στα social media με το σπίτι της Ζωζώ Σαπουντζάκη στην Κινέτα που κάηκε ολοσχερώς. Δεν την αξίζουμε γιατί υπήρξαν κι εκείνοι που έκαναν χιούμορ στα social media, με το ξέσπασμα της φωτιάς στην Κινέτα.

Ίσως τελικά και να την αξίζουμε την Αττική όπως είναι σήμερα. Καμμένη.

Μακάρι να βγω λάθος.

Μακάρι να είμαι εγώ ο μαλάκας αυτής της υπόθεσης, που γκρινιάζει με ένα ακόμα γραπτό σεντόνι.

Μακάρι.