To La Casa De Papel μπήκε στη ζωή μας ένα χρόνο πριν και πραγματικά σάρωσε τα πάντα.

- Ήταν καλή σειρά;

Όχι, οι τρύπες και οι ευκολίες στο σενάριο είναι περισσότερες κι από αυτές ενός ελβετικού τυριού.

- Είχε γνωστούς ηθοποιούς;

Όχι μιλάμε για μια ισπανική σειρά της οποίας τους πρωταγωνιστές, βλέπαμε πρώτη φορά εκείνη τη στιγμή.

- Μουσική; Μήπως είχε εξαιρετική μουσική;

Ναι έφερε ξανά στο μυαλό μας το Bella Ciao κι ένα δυο αισχρά remix του, που θα κάνουμε κάμποσα χρόνια να ξεχάσουμε.

- ΟK και τι ήταν τελικά αυτό που το έκανε να ξεχωρίσει κι εμάς να κολλήσουμε στην οθόνη;

Ήταν διαολεμένα διασκεδαστικό! Ναι είναι μια χαζοσειρά τύπου 24, χωρίς ιδιαίτερο βάθος στους χαρακτήρες και με χιλιάδες ελαττώματα, αλλά σε μαγνητίζει με τη δράση και το φρενήρη ρυθμό του!

Αυτή ακριβώς η συνταγή της Αμερικανιάς είναι που θα σε κάνει να ξεχάσεις να πιεις ακόμη και νερό και ευτυχώς ή δυστυχώς είχα καιρό (μετά το φινάλε του Prison Break) να νιώσω έτσι ξέγνοιαστα με σειρά που δεν είναι κωμωδία. Θέλω λοιπόν κι άλλη σεζόν Casa De Papel!

Για την ακρίβεια θέλω όσες περισσότερες σεζόν μπορείτε να μου δώσετε εκεί στο Netflix. Μπορεί να μην πλησιάζει σε ποιότητα σειρές όπως το Sopranos ή το Breaking Bad, όμως εγώ με το Casa διασκεδάζω απίστευτα και κάποιες φορές αυτό αρκεί. Όπως φαντάζεσαι λοιπόν, όχι απλά θέλω τον τρίτο κύκλο που κάνει πρεμιέρα αύριο, αλλά ανυπομονώ τρελά!