Το 1989 στις 30 του Μάρτη, έγινε μεγάλο πάρτυ κι ο πατέρας μου βρέθηκε στις 05:30 το πρωί να δίνει πεντοχίλιαρα στις νοσοκόμες και τους γιατρούς ιδιωτικού μαιευτηρίου, για να γιορτάσουν όλοι μαζί τη γέννηση του μονάκριβου γιου του, ο οποίος μάλιστα ήρθε και 2 μήνες νωρίτερα από το αναμενόμενο.

Κάπου εκεί, ανάμεσα στις χαρές και τα εκλεράκια κι ενώ η νοσοκόμα αναρωτιόταν πως στα κομμάτια βρέθηκε ανοιχτό ζαχαροπλαστείο τα χαράματα και πήραν τα γλυκά, εμφανίστηκε ο γιατρός και χωρίς πολλά πολλά είπε στον πατέρα μου: «Λυπάμαι πολύ κύριε Τσιμπούκη μου, αλλά το παιδί πρέπει να μπει άμεσα χειρουργείο, υπάρχει θέμα στο έντερο».

Κι ενώ η φασούλα ήταν «τούτος εδώ ο μπόμπιρας πρέπει να εγχειριστεί εμπρός λοιπόν γιατρούληδες με τόλμη και στοργή» κι ο πατέρας μου μάζεψε τα πεντοχίλιαρα, ένας γιατρός γύρισε και είπε στη μητέρα μου «κάντε και μια προσευχή, ποτέ δεν ξέρετε».

Τελικά όλα φάνηκε πως πήγαν μια χαρά κι έτσι εκτός από ένα στραβισμό στο αριστερό μάτι, που με κάνει μάλλον το μωρό με τις πιο τρομακτικές φωτογραφίες βάφτισης στην σύγχρονη ελληνική ιστορία (και για τον οποίο οι οφθαλμίατροι της εποχής επέμεναν ότι θα φτιάξει με τον καιρό) το έντερο δε μου δημιούργησε κάποιο πρόβλημα ή έτσι νόμιζα…

Τα 3 χειρουργεία

Για λόγους που δε χρειάζεται να αναλύσω εδώ και ίσως τους εξηγήσω αναλυτικά στη Shoda Rhimes, όταν ξεμείνει από ιδέες για το Grey's Αnatomy, αναγκάστηκα σε όλη την διάρκεια της 30ετους ζωής μου να κάνω 3 χειρουργεία στην κοιλία, εκ των οποίων στο ένα οι γιατροί αποφάσισαν να δουν τι θα συμβεί αν την αποσυναρμολογήσουν και την συναρμολογήσουν ξανά.

«Το σημαντικό είναι όμως ότι τώρα όλα τελειώσανε και είσαι καλά και δεν έχεις πια κανένα κατάλοιπο από τα χειρουργεία σωστά;» σε ακούω να σκέφτεσαι. Όχι ακριβώς θα σου απαντήσω μιας και πέρα από μια κάπως περιορισμένη λίστα φαγητών που μπορώ πια να φάω, μου έμεινε κληρονομιά κι ένα θορυβώδες έντερο.

Το θορυβώδες έντερο

Το σωτήριο έτος 2011, ο Μίλτος είναι σε ρομαντικό ραντεβού με την Γεωργία, προκειμένου να συζητήσουν την πιθανότητα να μοιραστούν τη ζωή και την καθημερινότητα τους, αλλά και τα εισιτήρια του ΗΣΑΠ, γιατί η Γεωργία έμενε στην Νέα Σμύρνη. Ενώ λοιπόν το ραντεβού εξελισσόταν με πρωτοφανή ομαλότητα έπεσε η ερώτηση:

-Λοιπόν Μίλτο τι ακριβώς ψάχνεις σε μια σχέση;

-Εγώ σε ρώτησα πρώτος πριν, οπότε εσύ πες μου.

Και τότε ακριβώς, ο θορυβώδης φίλος μου αποφάσισε να κάνει την εμφάνιση του:

-Λοιπόν εγώ θέλω να με σέβ… πεινάς;

-Εεεε όχι, σ' ακούω με κομματική προσήλωση, παρακαλώ πες μου.

-Όπως έλεγα λοιπόν, εσείς τα αγοράκια πρέπει να… σίγουρα δεν πεινάς; Πω, πω ρε φίλε σαν καζανάκι κάνει.

Μετά από εκείνη την ατάκα, τα επίπεδα ξενερώματος μου έφτασαν αυτό που ένιωσα όταν διακόπηκε η μάχη του Batman με τον Superman, επειδή τις μαμάδες τους τις λένε Μάρθα. Βρήκα μια αιτία κι έληξα το ραντεβού και τη Γεωργία, αφήνοντας της ένα κακοχτυπημένο εισιτήριο τρένου κι ένα ποτήρι με χυμό, το οποίο απαγορευόταν να πιω έτσι κι αλλιώς.

Στο θέατρο

Όπως καταλαβαίνεις, μια βραδιά στον κινηματογράφο ή το θέατρο είναι μια μεγάλη περιπέτεια, μιας και δεν ξέρεις ούτε αν, ούτε πότε, ούτε πόσο δυνατά μπορεί να ακουστεί και δε λέω, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να έχεις ένα έντερο με προσωπικότητα, αλλά υπάρχουν φορές που μπορεί ανετότατα να σε φέρει σε δύσκολη θέση. Δεν είναι λίγες οι στιγμές που θεατές σε ταινίες ή παραστάσεις, γυρνάνε και με κοιτάνε έξαλλοι κι όταν ανταποδίδω το βλέμμα μιας και δε μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο, δυο πράγματα συμβαίνουν: πρώτον χάνουμε και οι δυο κάμποσα δευτερόλεπτα από την ταινία ή την παράσταση και δεύτερον ο άνθρωπος που κάθεται δίπλα από εκείνον που μου έκανε την παρατήρηση, νιώθει άβολα γιατί με την άκρη του αριστερού μου ματιού τον κοιτάζω κι αυτόν, έτσι χωρίς να φταίει (ο στραβισμός που λέγαμε πριν).

Η κατάληξη

Πλέον απλώς αδιαφορώ μιας και οι άνθρωποι που με αφορούν και είναι δίπλα μου έχουν αποδεχτεί την φάση και δεν την προσέχουν. Πια και πολύ ή όταν την προσέχουν, έχουμε μερικά καλοδιαλεγμένα αστεία που λατρεύω. Οι υπόλοιποι ας πρόσεχαν...