Αυτήν την εβδομάδα η "Χαμένη Ιστορία" μυρίζει άρωμα Ελλάδας. Πρόκειται για την περίπτωση ενός "Δον Κιχώτη", δύο χιλιάδες χρόνια νεότερος. Ένας αντι-ήρωας που καλείτω να ζήσει σε μία εποχή ηρώων και σοφών. Ένας αρχαίος γελωτοποιός, που αντί για άθλους, έπραττε αρλούμπες.

Ο Μαργίτης είναι (ή μάλλον ήταν) ένα διάσημο κωμικό έπος -random info of the day: νομίζω πως η λέξη έπος και τα παράγωγα της είναι η αγαπημένη μου- της αρχαϊκής εποχής από το οποίο έχουν διασωθεί ελάχιστα αποσπάσματα, λέξεις και προτάσεις ως επί το πλείστον. Μάλιστα, θεωρείται πρόδρομος της ιωνικής πεζογραφικής μυθιστορίας ενώ ο κεντρικός του χαρακτήρας, που δεν είναι άλλος από τον Μαργίτη, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τους μεταγενέστερους κωμωδιογράφους. Το εν λόγω ποίημα, υπάρχουν πληροφορίες πως ήταν αρκετά πρωτότυπο όσον αφορά τον τρόπο γραφής.

Η Σούδα, που είναι ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά λεξικά το οποίο γράφτηκε κατά τον 10ο αιώνα, αναφέρει ως δημιουργό του τον ποιητή Πιγρήτα από την Αλικαρνασσό (5ος αιώνας π.Χ.). Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης όμως χρέωναν τον Μαργίτη ως δημιούργημα του Ομήρου (ίσως ο πιο μυστήριος άνθρωπος στην ιστορία). Βέβαια, κατά τους σύγχρονους φιλόλογους, υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με τον δημιουργό του συγκεκριμένου έργου. Εικάζονται πως το έπος γράφτηκε στην Κολοφώνα της Ιωνίας, μεταξύ 6ου και 7ου αιώνα, από κάποιον άγνωστο ποιητή. Εν συνεχεία, ο Πίγρης μάλλον ανασκεύασε το ποίημα στοχεύοντας στην ενίσχυση του κωμικού στοιχείου.

Το έργο Μαργίτης μιλάει για έναν ανόητο και ανίκανο γόνο πλούσιας οικογένειας που οι θεοί δεν τον είχαν διδάξει ούτε να σκάβει, ούτε να οργώνει, ούτε να κάνει κάτι άλλο. Εν ολίγης ένας αδαής ξερόλας που "ήξερε πολλά, όμως τα ήξερε λάθος". Ήταν ένα έργο ιδιαίτερα δημοφιλές μεταξύ των λαϊκών στρωμάτων και μέχρι τον 13ο αιώνα μ.Χ. συνέχιζε να υφίσταται ολοκληρωμένο.

Πλέον, η λέξη "μαργίτης" χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάποιον ανόητο ή γελοίο. Μία φράση που ίσως ακούσει κανείς είναι: "Μαργίτης ει".