Αν έχεις αγαπήσει τον μπασκετικό Ολυμπιακό, ακόμα και μετά από σερί ηττών, ακόμα και μετά από κακή εμφάνιση με τον Παναθηναικό, ακόμα κι αν η ομάδα κατρακυλάει στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας σε Ευρώπη ή Ελλάδα, κάτι σε «τρώει» να δώσεις το παρών σε ένα ακόμα ματς. Ο κάθε «άρρωστος» Ολυμπιακός πιστεύει στη νίκη της ομάδας λίγο περισσότερο, αν αυτή βρίσκεται με την πλάτη στο τοίχο. Χθες το απόγευμα δεν βρέθηκα στο γήπεδο, αλλά το ένιωθα ότι η ομάδα έστω και δύσκολα θα θριαμβέυσει. Για καλή μου τύχη, στη θέση μου στο γήπεδο βρέθηκαν συνολικά 10.000 ρομαντικοί τρελοί, που πιστεύουν ότι στη φετινή χρονιά αναδόμησης της ομάδας, μπορούμε να λαβώνουμε θηρία όπως η Ρεάλ Μαδρίτης.

Οι ίδιοι -και ακόμα περισσότεροι- τρελοί ήταν στο πλευρό της ομάδας πριν από 22 χρόνια, όταν με προπονητή τον Ντούσαν Ιβκοβιτς σε μια χρονιά που θύμιζε εντονα restart (αλλά στην πράξη δεν ήταν), ο Ολυμπιακός κατέκτησε όλα τα τρόπαια.

Το φθινόπωρο του 1996, ο Γιάννης Ιωαννίδης είχε αποχωρήσει από τον Ολυμπιακό, έχοντας χαρίσει στο κοινό της ομάδας μια στιγμή έκστασης, όταν ο 5ος τελικός του πρωταθλήματος 95-96, ολοκληρωνόταν με το επικό σκορ 73-38 υπέρ του Ολυμπιακού. Ο Ξανθός αποχωρούσε από την ομάδα νικητής, έχοντας δημιουργήσει την υπερομάδα του '93-94, που μάγεψε με το μπάσκετ της όλη την Ευρώπη, χωρίς όμως να καταφέρει να κερδίσει τον τίτλο του Ευρωπαικού Πρωταθλήματος. Ήταν «θέλημα θεού» μάλλον, το να αντικασταθεί από τον Ντούσαν Ιβκοβιτς, ο οποίος την περασμένη χρονιά είχε προκαλέσει σοβαρές ζημιές στους αιωνίους, καθοδηγώντας τον Πανιώνιο.

Κρίστιαν Βελπ, Αλεξέι Ζεβροσένκο, Έβρικ Γκρέι, Γουιλί Άντερσον ενισχύουν μεταγραφικά την ομάδα, που μοιάζει παντοδύναμη, αλλά στους πρώτους μήνες της νέας σεζόν δέχεται διαρκώς στραπάτσα σε Ελλάδα και Ευρώπη. Ο Ηρακλής, ο Παναθηναικός, ο ΒΑΟ, ο Παπάγου, είχαν προκαλέσει απρόβλεπτες γκέλες στον πρωταθλητή, ενώ ο απολογισμός στην πρώτη φάση των ομίλων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, ήταν 5-5 και οριακή πρόκριση στην επόμενη φάση.

Ο δύσκολος κύριος Ντούσαν

Ο Φασούλας τον φώναζε ειρωνικά «Σοφό», ο Σιγάλας και ο Παπανικολάου είχαν έρθει σε σκληρή κόντρα μαζί του, η παρέα των Γιουγκοσλάβων (Τάρλατς, Τόμιτς, Νάκιτς) κρατούσε μάλλον ψυχρή στάση απέναντι του, με τον Τύπο της εποχής να τους αποκαλεί «Παιδιά του Ιωαννίδη». Η ολική επαναφορά ξεκίνησε τα Χριστούγεννα του 1996, όταν η ομάδα, μαζί με τις οικογένειες των παικτών, βρέθηκε σε τουρνουά που διοργάνωνε η Ρεάλ Μαδρίτης. Εκείνη την εποχή, Φασούλας και Σιγάλας παίρνουν την πρωτοβουλία να μιλήσουν με τον προπονητή και να βάλουν κάτω τι φταίει μέσα στην ομάδα και πώς αυτή μπορεί να προσαρμόσει το παιχνίδι της για να θυμίζει τα συστήματα εποχής Ιωαννίδη. Το ταξίδι στη Μαδρίτη φέρνει παίκτες και προπονητή πιο κοντά και η φράση της Σάνον Ρίβερς (γυναίκα του Ντέιβιντ Ρίβερς) ότι «αυτή η ομάδα θα πάρει όλα τα τρόπαια» αποδεικνύεται προφητική.

Με τη νέα χρονιά ο Ολυμπιακός πετάει φωτιές σε Ελλάδα και Ευρώπη. Προκρίνεται στο Final Four για τρίτη φορά μέσα σε 5 χρόνια, έχοντας διαλύσει τη ΤΣΣΚΑ εντός και εκτός έδρας, κερδίζει Παρτιζάν και διαλύει τον Παναθηναϊκό με μειονέκτημα έδρας (49-69 και χειροκρότημα του Ολυμπιακού για πρώτη και τελευταία φορά στο ΟΑΚΑ), κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας με μια αγχωτική επικράτηση κόντρα στον Απόλλωνα Πατρών (ο Παναθηναϊκός προηγουμένως έχει αποκλειστεί, με τον Μπόζινταρ Μάλκοβιτς να φεύγει νύχτα) και μοιάζει τρένο χωρίς φρένα. Ο Ντούσαν Ιβκοβιτς κερδίζει τον -έστω και ειρωνικο- τίτλο του «Σοφού» με το σπαθί του, καθιερώνοντας ένα σχήμα με δύο γκάρντ, που δίνει τεράστια δημιουργική ελευθερία στον Ντέιβιντ Ρίβερς. Ο έμπειρος γκάρντ στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος θα θυμίσει κάτι από τον παίκτη που ξεκούραζε τον Μάτζικ Τζόνσον, όταν έπαιζε στους Λέικερς, και ο Ολυμπιακός με αμυντικό τείχος θα μπλοκάρει την παρέα του Σάσα Τζόρτζεβιτς. Το τελικό αποτέλεσμα θα γράψει Ολυμπιακός 73, Μπαρτσελόνα 58.

Το θαύμα συνέβη 2 φορές: 3 Μήπως;

Το 2012 η ιστορία σχεδόν επαναλήφθηκε, με τον Ολυμπιακό πάλι υπό τη καθοδήγηση του Ντούσαν Ίβκοβιτς, χωρίς όμως αυτή τη φορά το «φάντασμα» του Ιωαννίδη να πλανάται πάνω από το ΣΕΦ, κατέκτησε πρωτάθλημα και Ευρωλίγκα. Η ομάδα του 2012, κουβαλούσε τη στάμπα του Λούζερ, με 15 χρόνια «ξηρασίας» τίτλων και τον αιώνιο αντίπαλο να έχει δημιουργήσει ένα γαλαξία τροπαίων και επικών εμφανίσεων σε Ελλάδα και Ευρώπη. Η ομάδα του 2018, προσπαθεί να απογαλακτιστεί από τον αρχηγό της και παράλληλα να του χαρίσει μια τελευταία παράσταση, πλαισιώνοντας τον από ανερχόμενα ταλέντα όπως ο Νάιτζελ Γκος, ο Γιάνις Τίμα και ο Ζακ Λεντέι. Μπορεί το θαύμα να τριτώσει;