Λίγα είναι εκείνα τα Franchise που επηρέασαν τη γενιά των σημερινών 30αρηδων τόσο όσο τα Pokemon κι ακόμη κι αν η anime σειρά έχει γίνει πιο προβλέψιμη και βαρετή κι από επεισόδιο καθημερινής σαπουνόπερας, τα παιχνίδια συνεχίζουν να συγκινούν και να έχουν ένα πιστό κοινό που τα ακολουθεί όλα αυτά τα χρόνια.

Ναι σωστά κατάλαβες, σε αυτό ακριβώς το κοινό ανήκει κι ο άνθρωπος που υπογράφει τούτο εδώ το κείμενο.

Υπάρχει ωστόσο ένα σημείο μηδέν, μια συγκεκριμένη χρονική περίοδος, που όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα την αγαπάμε λίγο παραπάνω από τις άλλες. Μιλάμε φυσικά για την πρώτη περίοδο της σειράς κατά την οποία κυκλοφόρησαν η μπλε, η κόκκινη και η κίτρινη έκδοση για το κλασικό Game Boy.

Θες γιατί μας θυμίζει την αγάπη που είχαμε για τη σειρά όταν ήμασταν παιδιά, θες γιατί ξέρουμε τα Pokemon της συγκεκριμένης γενιάς σαν την τσέπη μας; Καμία άλλη γενιά δεν θα μπορέσει ΠΟΤΕ να μας κάνει να νιώσουμε όπως αυτή και κάπως έτσι ίσως καταλάβεις γιατί τα Pokemon Let’s Go -τα remakes δηλαδή αυτών των πρώτων παιχνιδιών- ήταν ο λόγος που κάθε μέρα του Νοέμβρη, μέχρι την 16η που το παιχνίδι κυκλοφόρησε, περνούσε πιο αργά από την προηγούμενη.

Τα πρώτα τρέιλερς

Όλα άρχισαν κάπως έτσι:

Ναι, δικαίως μείναμε με το στόμα ανοιχτό κι αν δεν καταλαβαίνεις το λόγο, σύγκρινε:

Και κάπως έτσι, το γεγονός ότι στήθηκα έξω από το κατάστημα στις 9:00 και πήρα το παιχνίδι πριν ακόμη μπει στα ράφια βγάζει νόημα έτσι;

Πρόκειται για  ένα οπτικό αριστούργημα που ξεχειλίζει συγκίνηση σε κάθε βήμα, με τις μελωδίες και τη μουσική να χαϊδεύει όλα εκείνα τα κομμάτια του παιδιού που κοιμάται κάπου μέσα μας.

Νοσταλγία φίλε μου... Ένα συναίσθημα τόσο εύκολο να το ορίσεις, αλλά τόσο δύσκολο να το πετύχεις και το Pokemon Let's Go το κατάφερε (!) και για εμένα τα υπόλοιπα δεν έχουν καμία απολύτως σημασία.