Το Rise TV διάβασε και προτείνει: Όταν Σβήνουν τα Κεριά της Φωτεινής Καϊοπούλου

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Πνοή το νέο μυθιστόρημα της Φωτεινής Καϊοπούλου «Όταν σβήνουν τα κεριά».
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή του καθενός που η πορεία του παίρνει μια μικρή ή μεγάλη στροφή. Οι αποφάσεις καθορίζουν άραγε την κατεύθυνση ή η μοίρα;
Από την Προύσα και την Κρήτη του προηγούμενου αιώνα έως τη σημερινή Ελλάδα και το Κογκό, μέσα από τα ιστορικά γεγονότα κάθε εποχής, οι ήρωες συνδέονται μ’ έναν τρόπο που δεν αφορά μόνο στη συγγένεια ή τη φιλία. Κληρονομούμενα συναισθήματα και παγιωμένες κοινωνικές συμπεριφορές κινούν τα νήματα της ζωής των χαρακτήρων και τους καθορίζουν. Ώσπου να τολμήσει –ή ν’ αναγκαστεί– κάποιος να βουτήξει στα άδυτα της ψυχής για να συναντήσει την ουσία και ν’ αναδυθεί καινούργιος κι αληθινός, απελευθερωμένος από βαρίδια και ενοχές ή να βουλιάξει για πάντα στα σκοτάδια της.
Η Έλσα, συνδετικός κρίκος όλων, γεννήθηκε στην απουσία και μεγάλωσε με παραμύθια κι αμανέδες της γιαγιάς Ελισώς, με συμβουλές από τη Μαρία της Κρήτης και προσευχές για όσους απουσίαζαν. Ανάμεσα σε πίτες που ζύμωναν μνήμες, και βλέμματα που κρατούσαν υπομονή, έμαθε ν’ αγαπά χωρίς εγγυήσεις και να ελπίζει χωρίς χάρτες. Όμως η ζωή –όπως κι η αγάπη– δεν κρατά υποσχέσεις. Κι όταν όλα γκρεμίζονται, εκείνη δεν θρηνεί. Φεύγει. Για να θυμηθεί όσα ξέχασε, να ξαναβρεί τη φωνή της σε γλώσσες άγνωστες, να σκύψει στον πόνο των άλλων μήπως και καταλάβει τον δικό της.
Το «Όταν σβήνουν τα κεριά» είναι ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα για τις γυναίκες που γεννήθηκαν σε κόσμο μικρό και τον διέσχισαν ολόκληρο για να φτιάξουν έναν δικό τους· με υπομονή, σιωπή και φως.

Βιογραφικό

Η Φωτεινή Καϊοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη και σπούδασε Γεωπονία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Ασχολήθηκε με τη συγγραφή, δημιουργώντας αρχικά, παραμύθια και νουβέλες για παιδιά. Από τις εκδόσεις Λαμπρόπουλος κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Ησυχία… Θα ξυπνήσουν τα νεραϊδικά». Με το παραμύθι «Πλάτανου ψιθυρίσματα» συμμετείχε στην επετειακή παράσταση «Dance love Greece», που παρουσιάστηκε στο Palais de Βeaux Αrts των Βρυξελλών, αφιερωμένη στην ελληνική παράδοση και τους χορούς της. Παραμύθια και διηγήματά της έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικές εκδόσεις, όπως: «Ο χορός του μολυβιού», «Φτου! Ξελευθερία», «Ήρωες και Έρωτες», «Είχαμε εμείς στη Σμύρνη…», «Ένα δάκρυ με επιθυμίες», «Από-πυρα», «Καλοκαιρινές βουτιές», «Φύλακες ή φυλακές».
Το πρώτο της μυθιστόρημα, «Συνάντηση με την Κλερ», κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ανεμολόγιο, ενώ το νέο της έργο, «΄Όταν σβήνουν τα κεριά», αποτελεί το επόμενο βήμα της συγγραφικής της πορείας.

Η Κριτική μας από τον Νικηφόρο Σκούμα

Το νέο μυθιστόρημα της Φωτεινής Καϊοπούλου είναι αφήγημα γενεών. Η σημερινή Έλσα βρίσκεται σε ανθρωπιστικές αποστολές στην φτωχή ήπειρο. Από την περιπέτεια αναζητά ταυτότητα αντίθετα με την Μικρασιάτισσα γιαγιά της, Ελισώ που από την περιπέτεια αναζητούσε σωτηρία. Η ζωή της γιαγιάς της ανεξίτηλη στο νου της, το ίδιο και οι περιγραφές της Μαρίας της Κρήτης, άλλης ταλαιπωρημένης ψυχής που γνώρισε η Έλσα.

Η Έλσα έμαθε πολύ καλά το “τι” του σογιού της- παλεύει με το “γιατί”, το πολυπόθητο νόημα που θεωρούμε πως κρύβεται πίσω από τις στρώσεις καταστροφής του τότε και αναποδιάς του σήμερα. Σε ανύποπτο χρόνο θα φανερωθεί η ουσία και η ορφάνια, η περιθωριοποίηση και ο ιδρυματισμός θα είναι το βάθρο όπου θα σταθεί για να βρει φώτιση. Δεν είναι έτσι, τα διδάγματα από τους βίους της γιαγιάς και της Μαρίας της Κρήτης δεν σερβίρονται στο πιάτο, ο δε δρόμος προς τη σοφία κάθε άλλο παρά προφανής, ακόμα και ο αναγνώστης ψάχνει να βρει ποια στροφή θα μπορούσε να παρθεί διαφορετικά, πια φωνή αν σιωπούσε ή αν ηχούσε θα απέτρεπε αιφνίδιο θάνατο.

Η Καϊοπούλου γράφει στο πρώτο πρόσωπο ενσαρκώνοντας και τις τρεις πρωταγωνίστριες, αναβιώνοντας τα γλωσσικά ιδιώματα διαφορετικών εποχών και τόπων. Η φωνή της Ελισούς είναι πολύ διαφορετική από εκείνη της σημερινής Έλσας αλλά και από εκείνη της ασυμβίβαστης Μαρίας της Κρήτης. Επαναφέροντας γλωσσικούς ιδιωματισμούς και λεξιλόγιο του τότε, η Μικρά Ασία των αρχών του εικοστού αιώνα ζωντανεύει μέσα από τα μάτια της γιαγιάς ως μικρού κοριτσιού.

Παρά τις λεπτομερείς περιγραφές και τα ατέλειωτα συναισθήματα που μεταφέρονται στο χαρτί δεν μου είναι ακόμα σαφές αν το “Όταν Σβήνουν τα Κεριά” είναι αισιόδοξο ή απαισιόδοξο έργο. Αλλάζοντας τόνο στη φωνή του, ο αναγνώστης μπορεί να πάει την αφήγηση σε όποια μεριά θέλει και σε ένα βαθμό να την κάνει δική του. Αυτή είναι η κρυφή επιτυχία του βιβλίου, ακριβής γραφή που αφήνει χώρο και για εμάς.