To Rise TV διάβασε και προτείνει το νέο βιβλίο του Κώστα Πετρουλά, Η Φυλακή των Αθώων.
On SightΚυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Σμίλη το νέο βιβλίο του Κώστα Πετρουλά Η φυλακή των αθώων.
Πρόκειται για ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που περιστρέφεται γύρω από έναν πολιτικό κορμό και εξελίσσεται σε δέκα κεφάλαια. Τα μέλη μιας αριστερής παράνομης Οργάνωσης λαϊκής βίας, που έχουν ήδη αποφασίσει τη διάλυσή της, κάνουν την τελευταία τους συνεδρίαση. Ο κύριος λόγος είναι να σβήσουν τα ίχνη της δράσης τους και να ιδιωτεύσουν με ασφάλεια. Υπάρχει όμως κι ένα πολύ σημαντικό θέμα που πρέπει να λύσουν. Η απόφαση να σταματήσουν τη δράση τους ήρθε μετά από κάποιο γεγονός που συνέβη μεταξύ τους. Έχουν όλοι την αίσθηση του βάρους που επωμίστηκαν αλλά και του κινδύνου που ίσως τους περιμένει στο μέλλον. Κρίνουν πως όρος απαραίτητος για να προφυλαχτούν από τις συνέπειες των πράξεών τους, είναι να μείνουν ενωμένοι. Αμφιβάλλουν όμως για ένα από τα μέλη της ομάδας, τον Διονύση. Η νύχτα κυλάει με την αγωνία να του αποσπάσουν όρκο πως δε θα τους εγκαταλείψει.
Χωρίς να αποκαλύπτεται το γεγονός που έχει φέρει τη θέση τους σε τόσο δύσκολο σημείο, αλλά και χωρίς να γίνεται φανερός ο λόγος για τον οποίο ένας σύντροφος είναι τόσο πολύτιμος ώστε να επιζητούν τη συστράτευσή του, η συζήτηση εξελίσσεται σε ένα παιχνίδι, στόχος του οποίου είναι να τον κερδίσουν με το μέρος τους. Η συνάντηση τελειώνει με τον Διονύση να δίνει τον λόγο του, πως θα είναι πιστός φίλος τους.
Στη συνέχεια παρουσιάζονται οι βιογραφίες των πρωταγωνιστών του μυθιστορήματος. Οι οριζόντιες αναφορές στην πολιτική παρουσιάζονται όπου και όταν είναι απαραίτητο. Κυρίως πρόκειται για αυτόνομα διηγήματα που αφηγούνται την προσωπική διαδρομή του καθενός και αναδεικνύουν έμμεσα, από γεγονότα, τις αιτίες και τους λόγους που τους οδήγησαν σε μια παράνομη Οργάνωση ρήξης με το κράτος.
Το ιστορικό πλαίσιο είναι ακριβές και δίνεται έμφαση στην δεκαετία του ‘70. Προβάλλονται οι ήρωες μέσα στις αντιχουντικές εξεγέρσεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου, σε μια ενότητα με το πριν και το μετά.
Το τελευταίο κεφάλαιο έχει την πλοκή και την ένταση ενός θρίλερ. Έξι χρόνια μετά την τελευταία συνεδρίαση, τα μέλη της παλιάς Ομάδας λύνουν τις διαφορές τους σε μια νέα συνάντηση: αυτή που φοβόντουσαν και περίμεναν. Αποκαλύπτεται μια προδοσία που δεν έχει να κάνει ευθέως με την πολιτική τους δράση. Εκείνη τη νύχτα οι παλιοί σύντροφοι κάθονται στο εδώλιο με διαφορετικές κατηγορίες και αλλάζουν ρόλους ένοχων και αθώων. Άνθρωποι δυνατοί και ταυτόχρονα με αδυναμίες και όρια, που ακουμπάνε σε μικρούς ή μεγάλους μύθους για να μη λυγίσουν κάτω από το βάρος της πραγματικότητας.
Η λύση που δίνεται είναι απρόβλεπτη.
Η Κριτική μας από τον Νικηφόρο Σκούμα
Στις επτακόσιες και βάλε σελίδες της, Η Φυλακή των Αθώων αφηγείται τον βίο των μελών παράνομης οργάνωσης που κρατά από την εποχή της χούντας έως τη δεκαετία του ενενήντα. Θα το λέγαμε έπος, αλλά δεν φέρει κανενός είδους κοσμογονική αλλαγή και αυτό είναι βασικό θέμα του έργου που ραπίζει οριζόντια την ομάδα των πρωταγωνιστών, η δράση τους δεν άφησε αποτύπωμα αισθητό στο σύμπαν παρά αποτέλεσε τροχοπέδη στα ώριμα χρόνια της ζωής τους. Συνεπώς χαρακτηρίζω τη Φυλακή των Αθώων saga, έργο δραματικό που προσφέρεται να γίνει τηλεοπτική σειρά.
Είναι Η Φυλακή των Αθώων το magnum opus του Κώστα Πετρουλά; Έχει αριστουργηματικές σκηνές σαφώς, όπως τη στιγμή που ένα ζευγάρι της πρώην οργάνωσης φτάνει να υιοθετήσει ένα εξάχρονο παιδί με αναπηρία. Τέτοιου είδους περιστάσεις φυτεύονται στρατηγικά στο λογοτεχνικό θερμοκήπιο του Πετρουλά και ανταμείβουν τον αναγνώστη που πέρασε χρόνο μαθαίνοντας κάθε χαρακτήρα πριν και μετά την δράση του στην οργάνωση.
Κάποιοι από αυτούς δεν μπορούν να εγκλιματιστούν στη «ζωή μετά». Αγκομαχώντας ανεβαίνουν στο καρουζέλ του ανθρώπινου εικοσιτετραώρου αλλά ίσα που κρατούν τη θέση τους, η «ταχύτητα για το τίποτα» της σοσιαλο-φιλελεύθερης καθημερινότητας τους προκαλεί ίλιγγο τον οποίο πνίγουν στο αλκoόλ και στα ελαφρά ναρκωτικά. Άλλοι εκούσια διεκδικούν τη θέση τους στη μπορζουαζία της πρωτεύουσας ή της επαρχίας, την καλή θέση στην τράπεζα και στην εκκλησία, πλέον ως αναγεννημένοι νοικοκυραίοι, Χριστιανότεροι των Χριστιανών. Κάποιοι άλλοι παίρνουν παράδειγμα από την παραπάνω κατηγορία και μιμούνται χωρίς να υποτάσσονται ιδεολογικά στον μικροαστισμό, δεν αφήνουν την πραξολογία να τους ζαλίζει τον έρωτα κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Ο Κώστας Πετρουλάς «καταριέται» τους ήρωές του. Τους μοιράζει, θάρρος, παρόρμηση, αίσθηση δικαίου, ανθεκτικότητα και ομορφιά, αλλά τους καθιστά φιλοσοφικά αδαείς. Δημιουργεί έτσι το απόλυτο δράμα από το οποίο πηγάζουν όλα τα υπόλοιπα. Στις τάξεις τους δεν κρύβονται -έστω- οι νέοι Hugo Ball, Tristan Tzara και Emmy Hennings παρά αντιδραστικά παιδιά που διαμορφώθηκαν ή παραμορφώθηκαν από το κοινωνικο-πολιτικό πλαίσιο. Η φιλοσοφική συνέπεια δεν θα κέρδιζε τον «πόλεμο» αλλά θα γεννούσε νέα γνώση, παρακαταθήκη για την επόμενη γενιά και τα μέλη θα έπαιρναν αξία από τον κόπο τους. Κάνας-δυο από αυτούς περνούν το κατώφλι της φιλοσοφίας μόνο όταν θέλουν να πειράξουν τους συντρόφους τους και να αναδείξουν την υποκρισία τους.
Μακροσκελές έργο με διάσπαρτες στιγμές μεγαλείου, Η Φυλακή των Αθώων θέλει να δραπετεύσει από το χαρτί και να ζωντανεύσει στην οθόνη.
