Το Rise TV άκουσε και προτείνει: Little White Hair των mudd·shovel
MusicΟι mudd·shovel είναι ένα τριμελές alternative rock συγκρότημα που συνδυάζει την ακατέργαστη κιθαριστική ενέργεια με υποβλητικές μελωδίες και έντονο λυρισμό, δημιουργούν έναν ήχο που μοιάζει ταυτόχρονα βαθιά οικείος και εντελώς δικός τους. Με επιρροές που κρατούν από το grunge και το post-punk μέχρι το σύγχρονο alt-rock, οι mudd·shovel προσφέρουν κομμάτια που χτυπούν δυνατά και σου μένουν.
Το συγκρότημα δημιουργήθηκε από κοινή αγάπη για την «βρώμικη» πλευρά του ροκ και από έμφυτο ταλέντο στην αφήγηση ιστοριών. Το mudd·shovel δεν είναι απλά ένα όνομα — είναι η αντανάκλαση του ήχου τους: βαρύς, ειλικρινής και ασυμβίβαστα προσγειωμένος. Είτε βρίσκονται στη σκηνή είτε στο στούντιο, το τρίο φέρνει ένταση που πέρα από κάθε προσδοκία. Με το ντεμπούτο άλμπουμ τους Little White Hair, οι mudd·shovel διεκδικούν τον χώρο τους στην underground ροκ σκηνή της Ιρλανδίας, ένα riff τη φορά.
www.instagram.com/
Η Κριτική μας από τον Νικηφόρο Σκούμα
Η Epictronic Records εξόρυξε διαμάντι από Ιρλανδία. Οι mudd·shovel είναι μεστό rock power triο με δουλεμένο ήχο και χλυδάτη παραγωγή. Δηλώνουν grunge και post-punk μα καμία σχέση δεν έχουν με άγαρμπες διπλοπενιές, drumming στο περίπου και φωνητικά ό,τι να ‘ναι. Επίσης απέχουν από το brit rock που αποτελεί το «κατεστημένο» στο Ηνωμένο Βασίλειο. To Little White Hair είναι σκληρό, πειθαρχημένο με τα δικά του vibes και moods: Ο Shawn Hicks φέρνει δουλεμένα φωνητικά- στυλ Kip Winger και κιθάρα σαν του Iommi (εποχής 2000, όταν ο riff lord κυκλοφορούσε τον πρώτο προσωπικό δίσκο του), ο David Mulligan στιβαρός στα τύμπανα φέρνει τα δικά του ρυθμικά μοτίβα αντλώντας από μινιμαλιστική jazz και δίνει στους mudd·shovel την πολυπόθητη διαφοροποίηση, άλφα και ωμέγα για όποια μπάντα, όποια εποχή. Ο Garreth Tackney ενώνει τον ήχο των άλλων δυο με τις σωστές μπασογραμμές και την κατάλληλη παραγωγή που τονίζουμε απέχει πολύ από την ξεκουρδίλα του ορθόδοξου grunge.
To “Over the Line” ανοίγει δυναμικά το δίσκο με riff τύπου “Children of the Grave” και ρεφρενάρα σαματά. To “Third Time Today” ρίχνει ταχύτητες και το cigar lounge jazz drumming κάνει κοκτέιλ με τα υπέροχα μινόρε κιθαριστικά riff και το φίνο καθαρό σολάκι που τα διαδέχεται. Χαλαρό μα γεμάτο σκοτεινό attitude το “Third Time Today” εξιστορεί το φόνο ενός κορακιού και την γρουσουζιά που πάει πακέτο με την πράξη. Το “Deep Fried Soul” τραβιέται από τη μπασογραμμή και οι minimal κιθάρες υποστηρίζονται από κοντραμπάσο, υπέρ-ταξιδιάρικο κομμάτι με μαγικά φωνητικά. Το “Pity Party” ανεβάζει ταχύτητες, ροκάρει και γκρουβάρει θυμίζοντας Winger εποχής “Karma” με πλήκτρα και παλαμάκια να γεμίζουν τον ήχο. Στο “Don’t Drink the Water” η slide guitar έχει την τιμητική της, με ρυθμικά περάσματα που «μυρίζουν» παλιό, καλό Ted Nugent και υπέροχη γέφυρα και ρεφρέν. Πάμε και στο ομώνυμο κομμάτι που αγγίζει την καθαρή τζαζιά, τραγουδιέται σχεδόν ψιθυριστά καθώς μπάσο και κιθάρα ενδίδουν στρατηγικά σε μουσικές διαφωνίες, “there’s no more power cords… well just one more… it’s all I know” ο στίχος που τα λέει όλα.
Οι mudd·shovel έχουν το δικό τους ήχο, το δικό τους songwriting και δίνουν έναν άριστο rock δίσκο – υπό την έννοια πως δεν επιδέχεται βελτίωση. Είναι το album που καταφέρνει να ακούγεται φρέσκο το 2026 που όλα έχουν παιχτεί και όλα έχουν διδαχτεί. Η λέξη “rock” είναι η μόνη δίκαιη ταμπέλα για τον ώριμο και σκληρό ήχο του “Little White Hair”.
