To Rise TV θυμάται “Walking with my Darkness” του Jeremy Harry Harris
On Sight
Μιας κι ο Jeremy Harry Harris έρχεται Ευρώπη μεριά αυτό το καλοκαίρι, είναι ευκαιρία να θυμηθούμε το πιο πρόσφατο album του, “Walking with my Darkness”.
H Κριτική μας από τον Νικηφόρο Σκούμα
O ήχος του Jeremy Harry Harris πατάει στο γκλαμουράτο goth rock με μπόλικα alt-rock στοιχεία τόσο στα τα τύμπανα όσο και στις κιθάρες που συχνά πρωταγωνιστούν με clean διπλοπενιές και γλυκό chorus όπου χρειάζεται. Ο δίσκος έχει πολλούς διαφορετικούς κιθαριστικούς ήχους που κρατάνε από το μελωδικό hard rock των 80s μέχρι το alternative/post-grunge rock των late 90s. Συνεπώς το album είναι δουλεμένο. Ο ίδιος ο Harris δεν θα το παρακάνει με τα goth φωνητικά, μένει σε ένα μεσαίο εύρος που κοιτάει προς το μπάσο χωρίς να το υιοθετεί πλήρως. Στιχουργικά το Walking with my Darkness είναι ένα εσωστρεφές album που κάνει ωραία αντίθεση με την εγγενή rock εξωστρέφεια που βρίσκουμε στις συνθέσεις.
Ο δίσκος ανοίγει με το σκοτεινά μελωδικό ντουέτο Falling, φέρει όλα τα goth στοιχεία που καθορίζουν τον ήχο του Harris αλλά και έναν doom αέρα λόγω tempo και νοιώθεις τα κοράκια να ζυγώνουν. “To No One Gets Οut” είναι ευθύ rock κομμάτι, 80-ίλα με τα όλα της και φέρνει κάτι από Rick Springfield. Το “Flatline DOA” πυροδοτεί τα πραγματικά goth κέφια μας, με noir τσαμπουκά που θυμίζει 69 Eyes. To “Tell me it ain’t Τrue” έχει κάτι από Lenny Kravitz, ωραίο riff που εξελίσσεται σε ζαχαρένια μπαλαντούλα με fuzzy κιθάρες και παθιάρικα φωνητικά. Στο Memory Lingers που κλείνει το δίσκο μπαίνει ορχήστρα και εξελίσσεται σε κομμάτι που θα περιμέναμε βρούμε σε δίσκο του Meat Loaf.
Το “Walking with my Darkness” είναι πολύ καλός hard rock δίσκος μα πολύ περισσότερο μαζεύει όλα τα απωθημένα μας από 80s και 90s rock και μας τα σερβίρει στο πιο ελκυστικό cocktail. Έκτοτε, έχουμε σαφώς νέα δείγματα γραφής με την κομματάρα Holding On που μας ανοίγει την όρεξη για το επόμενο στουντιακό βήμα του τραγουδιστή.
